کتاب کوری اثر ژوزه ساراماگو، ترجمه مینو مشیری، انتشارات علم

رمان «کوری» روایتگر داستان شیوع ناگهانی نوعی نابینایی ناشناخته در شهری بی‌نام و بی‌هویت است؛ رخدادی که پیامدهای اجتماعی، اخلاقی و انسانی گسترده‌ای را به دنبال دارد. داستان، سرگذشت چند شخصیت را دنبال می‌کند که از نخستین افراد مبتلا به این بیماری‌اند و زندگی‌شان در مسیر این فاجعه در هم تنیده می‌شود. در میان آنان، دکتری حضور دارد که همسرش به شکلی معجزه‌آسا از بیماری در امان مانده و با تکیه بر بینایی و هوش خود، راهنمای گروهی از نابینایان در مسیر بقا می‌شود. این گروه از انسان‌های درمانده، پس از گذراندن دوران طولانی و طاقت‌فرسا در قرنطینه‌ی یک آسایشگاه آلوده و شلوغ، میان خود پیوندی انسانی و پرمهر شکل می‌دهند. آن‌ها همانند اعضای یک خانواده، با تکیه بر همدلی و یاری یکدیگر، می‌کوشند از شرایط دهشتناک قرنطینه جان سالم به در برند. شیوع نابینایی و منشأ نامعلوم آن، ترس و وحشتی عظیم در میان مردم برمی‌انگیزد. هم‌زمان، دولت برای مهار بیماری و حفظ نظم عمومی به اقداماتی سخت‌گیرانه و سرکوبگرانه متوسل می‌شود؛ اما جامعه به‌تدریج ساختار عادی خود را از دست داده و به مرز آشوب و فروپاشی نزدیک می‌شود. در بخش نخست رمان، تجربه‌ی تلخ ساکنان آسایشگاه – مکانی کثیف، شلوغ و فاقد نظم – توصیف می‌شود؛ جایی که در مدت زمانی کوتاه، بهداشت، انسانیت و اخلاق به‌شدت تنزل می‌یابد. این فروپاشی درونی، بازتابی از وضعیت نابسامان جامعه‌ای است که بیرون از دیوارهای قرنطینه نیز گرفتار هرج‌ومرج و فساد شده است. رمان «کوری» با بهره‌گیری از بن‌مایه‌ی کهن شیوع یک بیماری همه‌گیر، چهره‌ای نمادین و عمیق از ترس‌ها، بحران‌ها و فروپاشی‌های بشر معاصر ارائه می‌دهد. این اثر شاخص، بازتابی از فجایع قرن بیستم و کاوشی ژرف در تاریک‌ترین و روشن‌ترین لایه‌های روح انسان است؛ روایتی که مخاطب را با پرسشی بنیادین روبه‌رو می‌سازد: در هنگامه‌ی نابینایی جمعی، چه چیزی ما را هنوز انسان نگه می‌دارد؟