کتاب گرگ بیابان اثر هرمان هسه، ترجمه کیکاووس جهانداری، انتشارات علمی و فرهنگی

رمان «گرگ بیابان» خودنگاره‌ای است از مردی که خود را هم‌زمان نیمی گرگ و نیمی انسان احساس می‌کند. این اثر، شبه‌فاوستی جادویی و گواهی بر جست‌وجوی فلسفی هرمان هسه است؛ کاوشی عمیق در احساس ماورایی انسانیت، آنگونه که نویسنده از رنج و گریز انسان میانسالی سخن می‌گوید که با مفهوم انسانیت در ستیز است. با این همه، می‌توان این رمان را نوعی خودآزمایی صادقانه و کیفرخواستی علیه روشنفکری ریاکارانه‌ی عصر مدرن دانست. هسه خود گفته است: «از میان همه‌ی کتاب‌هایم، گرگ بیابان بیش از همه مورد سوء‌تفاهم قرار گرفته است.» این کتاب نخستین‌بار در سال ۱۹۲۹ منتشر شد، اما خرد و پیام آن هنوز با روح انسان امروز سخن می‌گوید؛ از همین‌رو می‌توان «گرگ بیابان» را اثری کلاسیک و جاودانه در ادبیات جهان دانست. هری هالر، شخصیت اصلی رمان، چهره‌ای غم‌انگیز و تنهاست. او روشنفکری مدرن است که زندگی برایش از معنا و لذت تهی شده است. هالر در تلاش است تا میان گرگ وحشیِ غریزی و انسان عقلانیِ درون خود آشتی برقرار کند، بی‌آن‌که در دام ارزش‌های بورژوایی بیفتد که آن‌ها را به دیده‌ی تحقیر می‌نگرد. زندگی او زمانی دگرگون می‌شود که با زنی به نام هرمین آشنا می‌گردد؛ دیداری که سرآغاز تجربه‌ای تازه و دگرگونی درونی برای اوست. نشریه‌ی گاردین درباره‌ی این کتاب نوشته است: «با وجود تمام توصیفات فصیح آن از رنج و انزوا، گرگ بیابان در نهایت اثری است درباره‌ی چیزی ژرف‌تر؛ درباره‌ی شفابخشی و رهایی روح انسان.»