کتاب دامنه اثر دیوید اپستین، ترجمه غزل باباخانی، انتشارات حکمت شادان

بسیاری از متخصصان بر این باورند که هر فردی برای کسب مهارت، یادگیری نواختن ساز یا پیشرفت در هر زمینه‌ای، باید از همان ابتدا شروعی زودهنگام داشته باشد، با تمرکز شدید کار کند و بیشترین زمان ممکن را صرف تمرین‌های دقیق و هدفمند نماید. از نگاه این گروه، اگر در مسیر یادگیری تعلل کنید یا دیر اقدام کنید، هیچ‌گاه به سطح کسانی که زودتر آغاز کرده‌اند نخواهید رسید. اما بررسی‌های عمیق‌تر درباره عملکرد موفق‌ترین افراد جهان، از ورزشکاران حرفه‌ای تا برندگان جایزه نوبل، نشان می‌دهد که تخصص اولیه بیشتر یک استثناست تا قاعده‌ای ثابت. «دیوید اپستین» با تحلیل زندگی قهرمانان ورزشی، هنرمندان، موسیقی‌دانان، مخترعان و دانشمندان برجسته دریافت که در اکثر حوزه‌ها، به‌ویژه در زمینه‌های پیچیده و غیرقابل پیش‌بینی، افراد کلی‌گرا یا «جنرالیست‌ها» نسبت به متخصصان عملکرد بهتری دارند. کلی‌گراها معمولاً مسیر خود را دیرتر پیدا می‌کنند، اما به جای تمرکز صرف بر یک مهارت یا موضوع، از شاخه‌ای به شاخه‌ای دیگر می‌روند و تجربه‌های متنوعی می‌اندوزند. همین گستره تجارب باعث می‌شود خلاق‌تر، چابک‌تر و در ارتباطات انسانی تواناتر از همتایان متخصص خود باشند. نتایج این پژوهش‌ها در کتاب «گستره؛ عمق یا وسعت؟» نوشته دیوید اپستین ارائه شده است. این اثر، کتابی دقیق، الهام‌بخش و در عین حال تحریک‌کننده است که استدلالی قانع‌کننده درباره اهمیت «پرورش هوشمندانه ناکارآمدی‌ها» ارائه می‌دهد. به گفته اپستین، گاهی بهترین راه یادگیری، تجربه شکست و رد شدن است. افرادی که از شغل‌های مختلف کناره‌گیری می‌کنند، در نهایت جایگاهی را می‌یابند که بیشترین رضایت شغلی را برایشان به همراه دارد. همچنین، مؤثرترین مخترعان به جای تمرکز صرف بر تعمیق دانسته‌ها در یک حوزه، میان رشته‌ها و ایده‌های مختلف پل می‌زنند و نوآوری را در تقاطع دانش‌ها می‌آفرینند. در نهایت، اپستین در کتاب «گستره؛ عمق یا وسعت؟» نتیجه می‌گیرد کسانی که گسترده‌تر می‌اندیشند و تجربه‌ها و دیدگاه‌های متنوع‌تری را در آغوش می‌گیرند، در مسیر رشد شخصی و حرفه‌ای با شتاب و پایداری بیشتری پیشرفت خواهند کرد.