کتاب مسئله مرگ و زندگی اثر اروین دی یالوم و مریلین یالوم، ترجمه الهام شریف، انتشارات نسل نواندیش

«خوان داوید نازیو» مرگ و فقدان انسانی را که عشق ما نثار اوست، همانند از‌دست‌دادن عضوی از بدن تعبیر می‌کند؛ گویی غیاب او، همان درد و فروپاشی روانی ازدست‌دادن دست یا پایی از تن است. همان تجربه‌ی عمیق، همان خلأ و دردی که آدمی در مواجهه با جدایی از بخشی از وجود خویش احساس می‌کند. حال بیندیشیم، اگر پیش از آنکه حقیقتاً عضوی از بدنمان را از‌دست بدهیم، از قریب‌الوقوع بودن آن آگاه شویم، چه وضعیتی بر ما حاکم خواهد شد؟ ما چگونه می‌توانیم با آگاهی از ناپدیدشدن بخشی از وجودمان و دردی که هم جسم و هم روحمان را می‌سوزاند، کنار بیاییم؟ کتاب «مسئله‌ی مرگ و زندگی» نوشته‌ی «اروین یالوم» و «مریلین یالوم» دقیقاً از چنین پیش‌آگاهی‌ای آغاز می‌شود. مریلین به سرطان مبتلا می‌شود و می‌داند مرگش حتمی است. این زوج عاشق، که سالیان دراز را در پیوندی ژرف از عشق، صمیمیت و همراهی سپری کرده‌اند، ناگهان با واقعیتی روبه‌رو می‌شوند که در آن یکی از آنان باید به‌زودی وداع کند. آن دو تصمیم می‌گیرند پیش از فرا رسیدن لحظه‌ی جدایی، هرآنچه از «زندگی» و «مرگ» می‌دانند، تجربه کرده‌اند و در اندیشه پرورانده‌اند، به نگارش درآورند؛ و این در حالی است که ساعات حیات مریلین رو به پایان است. در میانه‌ی نگارش کتاب، مریلین درمی‌گذرد و اروین، عاشق مانده در پسِ فقدان، با واقعیت سهمگینِ «یکی هست که دیگر نیست» روبه‌رو می‌شود. اما این غیاب برای او مانعی توقف‌زا نیست؛ بلکه نیرویی انگیزنده و زاینده می‌شود. اروین با ایمانی استوار به عشق، به زیستن و به ناگزیری مرگ، نگارش «مسئله‌ی مرگ و زندگی» را ادامه می‌دهد و آن را به پایان می‌رساند. همان‌گونه که مریلین با وجود آگاهی کامل از نزدیک‌شدن مرگ، تا واپسین لحظه از زیستن دست نکشید، اروین نیز در سوگ او تسلیم اندوه نمی‌شود. این عشق، به او توانِ زیستن دوباره می‌بخشد؛ عشقی که در غیاب معشوق هم زنده می‌ماند. «مسئله‌ی مرگ و زندگی» حاصل همین پافشاری بر ارزشِ عشق، بر معنای زندگی و بر پذیرشِ گریزناپذیری مرگ است؛ مرگی که بخشی از زندگی است و در عین تلخی، یادآور رسالت نویسنده و درمانگری است که می‌داند باید این تجربه‌ی مشترک انسانی را با جهان در میان بگذارد.