کتاب الموت اثر ولادیمیر بارتول، ترجمه محمد مجلسی، انتشارات دنیای نو

داستان کتاب «الموت» در ایران و در قرن یازدهم هجری رخ می‌دهد؛ جایی در قلعه‌ی صعب‌العبور الموت که حسن بن صباح، پیامبر خودخوانده و بنیان‌گذار فرقه اسماعیلیه، نقشه‌ای جسورانه و در عین حال درخشان برای اداره منطقه طراحی می‌کند. او تنها با شمار اندکی از مبارزان نخبه که قرار است «خنجرهای زنده» او باشند، درصدد ایجاد نظامی مخوف برمی‌آید. حسن صباح با ساختن بهشتی مجازی در قلعه الموت، سرزمینی سرشار از باغ‌های سرسبز، زنان زیبا، شراب و حشیش، توانست پیروان جوان خود را فریب دهد و آنان را متقاعد کند که با اطاعت از دستوراتش، به بهشت واقعی راه خواهند یافت. رمان «الموت» که بسیاری آن را هم‌سنگی تمثیلی با چهره‌هایی چون اسامه بن لادن می‌دانند، روایت می‌کند چگونه صباح با تشکیل ارتشی کوچک از فدائیان جان‌برکف، قادر شد ترس و وحشت را در دل حاکمان زمان خود بیفکند؛ ارتشی که اعضایش آماده بودند برای آرمان‌های او بکشند یا کشته شوند. صباح، با باور عمیق به شعار معروف اسماعیلیان که می‌گوید «هیچ چیز درست نیست، همه چیز مجاز است»، می‌کوشید آزمایشی بزرگ انجام دهد: این‌که تا چه حد می‌توان از حماقت، سهل‌انگاری و اشتیاق مردم بهره‌برداری کرد و عبادت دینی را برای مقاصد سیاسی و لذت‌های شخصی به خدمت گرفت. کتاب «الموت» در اصل در سال ۱۹۳۸ نوشته شد و هدف نویسنده از نگارش آن، تمثیلی از دولت فاشیستی موسولینی بود. این اثر در دهه ۱۹۶۰ میلادی شهرتی گسترده یافت و در دهه ۱۹۹۰، هم‌زمان با جنگ‌های بالکان، بار دیگر به عنوان استعاره‌ای از درگیری‌های منطقه مورد توجه قرار گرفت و در کشورهای آلمان، فرانسه و اسپانیا به یکی از کتاب‌های پرفروش بدل شد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، رمان «الموت» دوباره احیا شد و جان تازه‌ای گرفت. تنها در اسلوونی بیش از بیست‌هزار نسخه از آن به فروش رسید و این اثر برجسته تا امروز به بیش از نوزده زبان در سراسر جهان ترجمه شده است.