کتاب ایران اثر ایتالو کالوینو، ترجمه غلامرضا امامی، انتشارات رایبد

نویسنده‌ی یکی از برانگیزاننده‌ترین متن‌های تاریخ ادبیات، همان «بارون» درخت‌نشینی است که در پانزدهم ژوئن ۱۷۶۷، هنگام صرف ناهار، بشقاب خوراک حلزون را با اعتراض کنار گذاشت، خانواده‌ی اشرافی خود را برای همیشه ترک کرد و بر بلندای درخت‌ها سکونت گزید. چند سال پیش از انقلاب ۱۳۵۷، این نویسنده در اردیبهشتی زیبا به ایران آمد. او در سفر خود، شهرهای شیراز، تخت‌جمشید، اصفهان و یزد را دید و از کاخ‌ها و سنگ‌نبشته‌ها، نقش‌ها و محراب‌ها، عشایر و آتشکده‌ها نوشت. کالوینو در یادداشت‌هایی ظریف و هوشمندانه، آن‌چه را از این سرزمین دیده و شنیده بود با نگاهی عمیق روایت کرد و یادگاری ارزشمند از تجربه‌اش برای ما بر جای گذاشت. ایتالو کالوینو، نویسنده‌ی چپ‌گرایی که در جنگ جهانی دوم با عضویت در جبهه‌ی مقاومت ایتالیا علیه فاشیسم جنگید، در مجموعه‌متن‌های گردآمده در کتاب «ایران» نیز همان روح آزاد و عدالت‌خواه خود را نمایان کرده‌است. او در روایت‌هایش، در کنار شاهان و مردمان، همواره جانب مردم را گرفته و با نگاهی متمدنانه و انسانی به ماجراهای این دیار نگریسته است. کتاب «ایران» روایت کوتاه اما ژرفی است از نگاه یک روشنفکر غربی که کوشیده تصویری درخور، صادق و انسانی از ما شرقیانِ غمگین و همیشه‌ی تاریخ بسازد؛ تلاشی برای فهمیدن و پیوند زدن دو سرزمین، در زبانی که میان ادبیات و واقعیت در نوسان است.