کتاب لیوینگ تئاتر اثر پی یر بینه، ترجمه میترا رئیسی، انتشارات قطره

گروه «لیوینگ تئاتر» بیش از هفتاد سال به اجرای آثار نمایشی سیاسی و تجربی پرداخت؛ آثاری که با مشارکت مستقیم تماشاگران و بر پایه آفرینش جمعی شکل می‌گرفت. این گروه گاهی اجراهای خود را به‌صورت رایگان روی صحنه می‌برد و گاهی نیز در حمایت از اهداف سیاسی مشخص، با رویکردی آنارشیستی، تئاتر را به دل خیابان می‌کشاند. بنیان‌گذاران گروه، «جولیان یک» ‌(۱۹۲۵ تا ۱۹۸۵) و «وجودیت مالینا» ‌(۱۹۲۶ تا ۲۰۱۵)، بر این باور بودند که تئاتر آوانگارد باید بستری برای رهایی تماشاگران فراهم کند و آنان را به مبارزه با بی‌عدالتی‌های پیرامونشان تشویق نماید. آنان اصرار داشتند که با خلق تصویری از جامعه‌ای در حال تغییر، می‌توان مخاطب را برانگیخت و این اندیشه را منتقل کرد که تجربه تغییر در صحنه، به تجربه تغییر در زندگی واقعی نیز منجر می‌شود. گروه لیوینگ تئاتر در شهر نیویورک پایه‌گذاری شد و نخستین اجراهایش در آپارتمان شخصی جودیت مالینا و جولیان یک برگزار گردید. مالینا نزد اروین پیسکاتور آموزش دیده بود و یک نیز با رها کردن تحصیل در دانشگاه ییل، مسیرش را به سمت نقاشی اکسپرسیونیستی انتزاعی تغییر داد و آثاری در سبک ویلیام دکونینگ آفرید. این دو هنرمند، تئاتری را متصور شدند که هم‌زمان شاعرانه و سیاسی باشد؛ تئاتری که در تضاد کامل با تولیدات تجاری برادوی قرار گیرد. دهه شصت میلادی نقطه عطفی در تاریخ لیوینگ تئاتر بود؛ زمانی که این گروه به‌عنوان انقلابی‌ترین جریان تئاتری نیویورک و آمریکا شناخته شد و جایگاه تئاتر دگراندیش را در برابر ساختار مسلط تئاتر تجاری تثبیت کرد. در دهه هفتاد نیز فعالیت‌های گروه به اوج رسید و با طرح نظریه‌ای رادیکال و انقلابی ادامه پیدا کرد: نظریه‌ای بر پایه آزادسازی و بی‌قیدی در تئاتر؛ رویکردی که هدفش دستیابی به «کنش ناب تئاتر» و تجربه خالص آن بود.