کتاب همه می‌میرند اثر سیمون دوبووار، ترجمه مهدی سحابی، انتشارات فرهنگ نشر نو

کتاب «همه می‌میرند» رمانی است نوشته‌ی سیمون دوبووار که نخستین‌بار در سال ۱۳۲۵ خورشیدی (۱۹۴۶ میلادی) منتشر شد. این اثر فلسفی ـ ادبی به موضوع مرگ، جاودانگی و تضادهای درونی انسان می‌پردازد و شخصیت‌های آن هر یک نماینده‌ی بخشی از دغدغه‌های عمیق اگزیستانسیالیستی هستند. کنت ریموند فوسکا، نجیب‌زاده‌ای ایتالیایی، محکوم به زندگی ابدی است؛ زندگی‌ای که در ظاهر یک امتیاز به نظر می‌رسد، اما در حقیقت به نوعی نفرین بدل شده است. در مقابل او، رژین ـ دختری زیبا و جوان که در صحنه‌ی تئاتر به ایفای نقش می‌پردازد ـ قرار دارد. رژین شخصیتی خودخواه و خودشیفته دارد. او تحمل استقلال دیگران را ندارد و حتی بودن افراد در اطرافش مایه‌ی آزردگی او می‌شود. حسادت در وجودش چنان پررنگ است که گاه برای رهایی از رنج مقایسه، خود را از خواب محروم می‌کند تا حس بیداری و حضورش برتر از دیگران جلوه کند. با این حال، در تناقضی آشکار، به دنبال جاودانگی و دیده‌شدن است؛ آن هم در جهانی که ارزش چندانی برای آن قائل نیست. آشنایی رژین با فوسکا نقطه‌ی عطف داستان است. او وقتی از راز زندگی جاودانه‌ی فوسکا باخبر می‌شود، به شدت مجذوب او می‌گردد. از آن پس، اندیشه‌ای وسواس‌گونه ذهنش را تسخیر می‌کند: این‌که نمایش‌های او در حافظه‌ی بی‌پایان فوسکا برای همیشه زنده خواهد ماند. فوسکا به روایت گذشته‌ی خود می‌پردازد و هفت قرن از زندگی پر فراز و نشیبش را برای رژین بازگو می‌کند. این خاطرات طولانی، دروازه‌ای به تجربه‌ای تلخ و پر معنای بشری می‌گشاید. اما پرسش بنیادین باقی می‌ماند: تأثیر این روایات بر روح ناآرام و جاه‌طلب رژین چه خواهد بود؟ رمان «همه می‌میرند» با طرح این پرسش‌ها، مرز میان آرزوی جاودانگی و رنج پایان‌ناپذیر بودن را به چالش می‌کشد و مخاطب را در برابر معنای واقعی زندگی و مرگ قرار می‌دهد.