کتاب دو دستی (شومیز) اثر منصور ضابطیان، انتشارات نشر مون
نوشتهها و عکسهای سفر به ژاپن
کتاب دو دستی (شومیز) اثر منصور ضابطیان، انتشارات نشر مون
نوشتهها و عکسهای سفر به ژاپن
ناشر : نشر مون
ضمانت بازگشت کالا - خرید آسان
رقعیقطع
۲۴۰تعداد صفحه
شومیزنوع جلد
کتاب «دو دستی» نوشتۀ منصور ضابطیان در زمرة آثار سفرنامهای و ناداستان قرار میگیرد. این اثر حاصل سفر پاییزی نویسنده در سال ۱۴۰۲ به ژاپن است؛ سفری یکماهه که طی آن ضابطیان تجربهها و مشاهدات خود را از فرهنگ و آدابورسوم ژاپنیها در قالب نگارشی روان و تصویری در اختیار خوانندگان قرار میدهد.
این کتاب یازدهمین سفرنامه منصور ضابطیان به شمار میآید و فرصتی فراهم میکند تا مخاطب، سفری کاغذی و خیالانگیز به کشور ژاپن داشته باشد. ضابطیان در کنار روایتهای نوشتاری، تصاویری از لحظههای مختلف سفر خود را به کتاب افزوده است؛ تصاویری که به درک بهتر فضا، سنتها و حالوهوای شهرهای ژاپن کمک میکند.
با وجود آنکه «دو دستی» روایتگر تمامی شهرهای ژاپن نیست، نویسنده در این سفر به مقاصدی چون توکیو، یوکوهاما، کیوتو، اوساکا، کوبه، نارا و هیروشیما رفته و درباره حضور خود در این شهرها و برخورد با فرهنگ بومی آنها نوشته است. براساس گفتههای او، این کتاب صرفاً بازتاب مشاهدات عینی و شنیدههایش از مردم محلی و حتی خارجیانی است که طی اقامت با آنها دیدار کرده است. ضابطیان تأکید میکند که نوشتههایش پایه آماری یا پژوهشی ندارد و صرفاً شرحی دیداری و شنیداری از تجربه سفر به ژاپن است.
سفرنامۀ «دو دستی» بیش از هر چیز خواننده را با فرهنگ و خردهفرهنگهای مردم ژاپن آشنا میسازد. روایتها تصویری زنده از آیینها و سبک زندگی ژاپنی ارائه میدهند و این اثر را نسبت به سفرنامههای دیگر نویسنده متمایز کرده است.
در بخشی از کتاب، ضابطیان تجربه خود از حضور در مراسم سنتی ازدواج ژاپنیها را اینگونه روایت میکند: عروس و داماد با همراهانشان وارد معبد میشوند و کفشهای خود را مطابق آیین مذهبی درمیآورند. عروس با کفشهای لژدار و داماد با صندل سفید به داخل میآیند و با برداشتن کفشها، جورابهای سفیدشان بیشتر به چشم میآید. مهمانان بر اساس درجه نزدیکی خانوادگی، جایگاه خود را دارند؛ خانواده درجهیک عروس و داماد روی محراب مینشینند، در حالیکه دوستان و اعضای جوانتر خانواده روی نیمکتهای پایین محراب قرار میگیرند. برای حفظ نظم، درهای معبد با نوار قرمز بسته شده تا هیچ غریبهای وارد نشود. نویسنده تلاش میکند خود در جایگاه مهمانان بنشیند، اما برگزارکننده با احترام رد میکند و توضیح میدهد که برای همه مهمانان از پیش برنامهریزی شده است. ضابطیان در نهایت با وجود دیدن جای خالی، به این نتیجه میرسد که عادت ژاپنیها در پذیرایی و مدیریت امور بر پایه نظم و برنامه قبلی است و جایی برای تصمیمهای ناگهانی وجود ندارد.
کتاب «دو دستی» با این روایتهای صمیمی و جزئینگر، تصویری زنده و نزدیک از زندگی روزمره و باورهای فرهنگی جامعه ژاپن ارائه میدهد و به همین دلیل میتواند برای علاقهمندان به سفرنامه، فرهنگ شرق آسیا و تجربههای بومی، اثری جذاب و خواندنی باشد.
کتاب «دو دستی» نوشتۀ منصور ضابطیان در زمرة آثار سفرنامهای و ناداستان قرار میگیرد. این اثر حاصل سفر پاییزی نویسنده در سال ۱۴۰۲ به ژاپن است؛ سفری یکماهه که طی آن ضابطیان تجربهها و مشاهدات خود را از فرهنگ و آدابورسوم ژاپنیها در قالب نگارشی روان و تصویری در اختیار خوانندگان قرار میدهد.
این کتاب یازدهمین سفرنامه منصور ضابطیان به شمار میآید و فرصتی فراهم میکند تا مخاطب، سفری کاغذی و خیالانگیز به کشور ژاپن داشته باشد. ضابطیان در کنار روایتهای نوشتاری، تصاویری از لحظههای مختلف سفر خود را به کتاب افزوده است؛ تصاویری که به درک بهتر فضا، سنتها و حالوهوای شهرهای ژاپن کمک میکند.
با وجود آنکه «دو دستی» روایتگر تمامی شهرهای ژاپن نیست، نویسنده در این سفر به مقاصدی چون توکیو، یوکوهاما، کیوتو، اوساکا، کوبه، نارا و هیروشیما رفته و درباره حضور خود در این شهرها و برخورد با فرهنگ بومی آنها نوشته است. براساس گفتههای او، این کتاب صرفاً بازتاب مشاهدات عینی و شنیدههایش از مردم محلی و حتی خارجیانی است که طی اقامت با آنها دیدار کرده است. ضابطیان تأکید میکند که نوشتههایش پایه آماری یا پژوهشی ندارد و صرفاً شرحی دیداری و شنیداری از تجربه سفر به ژاپن است.
سفرنامۀ «دو دستی» بیش از هر چیز خواننده را با فرهنگ و خردهفرهنگهای مردم ژاپن آشنا میسازد. روایتها تصویری زنده از آیینها و سبک زندگی ژاپنی ارائه میدهند و این اثر را نسبت به سفرنامههای دیگر نویسنده متمایز کرده است.
در بخشی از کتاب، ضابطیان تجربه خود از حضور در مراسم سنتی ازدواج ژاپنیها را اینگونه روایت میکند: عروس و داماد با همراهانشان وارد معبد میشوند و کفشهای خود را مطابق آیین مذهبی درمیآورند. عروس با کفشهای لژدار و داماد با صندل سفید به داخل میآیند و با برداشتن کفشها، جورابهای سفیدشان بیشتر به چشم میآید. مهمانان بر اساس درجه نزدیکی خانوادگی، جایگاه خود را دارند؛ خانواده درجهیک عروس و داماد روی محراب مینشینند، در حالیکه دوستان و اعضای جوانتر خانواده روی نیمکتهای پایین محراب قرار میگیرند. برای حفظ نظم، درهای معبد با نوار قرمز بسته شده تا هیچ غریبهای وارد نشود. نویسنده تلاش میکند خود در جایگاه مهمانان بنشیند، اما برگزارکننده با احترام رد میکند و توضیح میدهد که برای همه مهمانان از پیش برنامهریزی شده است. ضابطیان در نهایت با وجود دیدن جای خالی، به این نتیجه میرسد که عادت ژاپنیها در پذیرایی و مدیریت امور بر پایه نظم و برنامه قبلی است و جایی برای تصمیمهای ناگهانی وجود ندارد.
کتاب «دو دستی» با این روایتهای صمیمی و جزئینگر، تصویری زنده و نزدیک از زندگی روزمره و باورهای فرهنگی جامعه ژاپن ارائه میدهد و به همین دلیل میتواند برای علاقهمندان به سفرنامه، فرهنگ شرق آسیا و تجربههای بومی، اثری جذاب و خواندنی باشد.
دستههای مرتبط
تضمین کیفیت
محصول اصلی
پرداخت امن
ارسال سریع
پدیدآورندگان
کتاب دو دستی (شومیز) اثر منصور ضابطیان، انتشارات نشر مون
نوشتهها و عکسهای سفر به ژاپن