کتاب هامون‌بازها اثر محمد رحمانیان، انتشارات نشر چلچله

نوشتن نمایش‌نامه‌ی «هامون‌بازها» خود داستانی پرپیچ‌وخم دارد؛ روایتی تو در تو شبیه به فیلم «هامون» ساخته‌ی داریوش مهرجویی. این نمایش‌نامه درواقع ادای دینی است به اثری کالت و ماندگار که طوفانی از شور و آشوب در جان نسل جوان آن سال‌ها برانگیخت. به گمانم تجربه‌ای همانند برای مانی حقیقی نیز رخ داد و حاصل آن مستندی نامتعارف و شگفت‌انگیز با عنوان «هامون‌بازها» شد؛ اثری که تماشای آن انگیزه‌ای تازه و نیرویی مضاعف در من ایجاد کرد تا به نگارش این نمایش‌نامه بپردازم. پیش‌تر قصد داشتم بر پایه‌ی سه فیلم شاخص در تاریخ سینمای ایران که هر یک تأثیری ویژه بر فرهنگ و شیوه‌ی زیست سینمایی در این سرزمین نهاده‌اند، سه نمایش‌نامه بنویسم. نخست، «طبیعت سهراب بی‌جان» بر اساس فیلم «طبیعت بی‌جان» ساخته‌ی سهراب شهید ثالث و هم‌چنین روایت سرنوشت تراژیک کارگردان خودویرانگر آن؛ دوم، «گوزنای مسعود» با الهام از فیلم «گوزن‌ها»ی مسعود کیمیایی و سرانجام پرحاشیه‌ی آن؛ و سوم، «هامون‌بازها» با تکیه بر فیلم «هامون» و مستند «هامون‌بازها». این طرح سه‌گانه هنوز در ذهنم زنده است؛ اما این‌که در آینده بتوانم دو نمایش‌نامه‌ی جامانده از این فهرست را نیز به فرجام برسانم، بسته به شرایط گوناگونی است که بی‌تردید نقش ابر و باد و مه و خورشید و فلک در برابر آن‌ها اندک و ناچیز می‌نماید.