کتاب طنزآوران جهان نمایش اثر اوژن مارن لاربیش، ترجمه داریوش مودبیان، انتشارات نشر گویا

اوژن لابیش، نویسنده و کمدی‌نویس برجسته فرانسوی، را جانشین شایسته و ادامه‌دهنده راه اوژن اسکریب (١٧٩١–١٨٦١) در نگارش «کمدی ودویل» می‌دانند. در میانه قرن نوزدهم، او موفق‌ترین و محبوب‌ترین کمدی‌نویس شهر پاریس بود. شهرت او تا پایان همان قرن از مرزهای فرانسه فراتر رفت و در قرن بیستم، ترجمه و اجرای آثارش تأثیری عمیق بر کمدی‌نویسی در کشورهای گوناگون از جمله ایران برجای گذاشت. لابیش در خانواده‌ای مرفه و بازرگان در پاریس به دنیا آمد. تحصیلات عالی خود را در رشته حقوق به پایان رساند، اما هرگز به وکالت یا قضاوت روی نیاورد و از سال ١٨٣٨ به تئاتر گرایش پیدا کرد. او در آغاز، تماشاگری نکته‌بین بود و مدتی نیز برای نشریه ادبی «روو تئاترال» نقد و گزارش اجرای نمایش‌ها را می‌نوشت. با نگارش کمدی ودویل «قانون هبه، ماده ٩٦٠» در سال ١٨٣٩ و اجرای موفق آن در همان سال، لابیش خیلی زود به شهرت رسید. او در طول زندگی هنری خود بیش از یکصد و شصت کمدی بلند و کوتاه نوشت که برخی از معروف‌ترین آثارش عبارت‌اند از: «آدم پوشالی» (١٨٤٣)، «مرد جوان عجول» (١٨٤٨)، «همدیگر را ببوسیم، فورویل» (١٨٥٠)، «کلاه حصیری ایتالیایی» (١٨٥١)، «ادگار و خدمتکارش» (١٨٥٢)، «قضیه خیابان لورسین» (١٨٥٧)، «بارون فورشویف» (١٨٥٩)، «دو آدم خجالتی» (١٨٦٠)، «سفر آقای پریشون» (١٨٦٠), «ایستگاه راه‌آهن شامبوره» (١٨٦١)، «سلیمار محبوب» (١٨٦٣)، «قلک» (١٨٦٤)، «دستور زبان» (١٨٦٧)، «راه‌آهن» (١٨٦٧)، «خوشبخت‌ترین میان سه تن» (١٨٧٠)، «این را باید گفت» (١٨٧٢)، «جایزه مارتن» (١٨٧٦) و «جیرجیرک در خانه مورچه‌ها» (١٨٧٦). در این دفتر از مجموعه «طنزآوران جهان نمایش»، چهار کمدی تک‌پرده‌ای از اوژن لابیش ارائه شده است که موضوع مشترک آن‌ها پیرامون خواستگاری، نامزدی، عروسی و ازدواج است؛ مضامینی که جایگاه خاصی در کمدی ودویل و سبک نمایشنامه‌نویسی لابیش دارند.