کتاب هی‌زن گریه نکن اثر ریتا مارلی، ترجمه مینا صفار، انتشارات نیماژ

«هی زن، گریه نکن» مشهورترین ترانه‌ی یکی از اساطیر موسیقی قرن بیستم است؛ نامی که امروز بر کتابی نشسته که همسر او درباره‌ی پانزده سال زندگی مشترکشان و نیز دهه‌ها زیستن در فقدان او نوشته است. باب مارلی، هنرمند بزرگ جامائیکایی، با شهرتی جهانی از مرزهای یک موزیسین در سبک رگی فراتر رفت و در تمام دوران زندگی‌اش هنرمندی متعهد، سیاسی و هم‌صدا با مردم باقی ماند. ریتا مارلی در کتاب «هی زن، گریه نکن: زندگی من و باب مارلی» تصویری تازه و متفاوت از خود و همسرش ارائه می‌دهد؛ تصویری فراتر از آنچه تاکنون دیده و شنیده‌ایم. او روایتگر زندگی آزاد، پرشور و درخشان مشترکی است که در آن، زنی هنرمند و توانمند بسیاری از خواسته‌های شخصی‌اش را کنار گذاشت تا افسانه‌ای به نام باب مارلی شکل بگیرد. باب مارلی، خواننده‌ای اثرگذار که در سن سی‌وشش سالگی بر اثر سرطان درگذشت، در همین عمر کوتاه رکوردهای بی‌شماری در فروش آلبوم و برگزاری کنسرت برجای گذاشت. او موسیقی را تنها ابزار سرگرمی نمی‌دانست، بلکه آن را سلاحی در برابر نژادپرستی، بی‌عدالتی، نابرابری و جنگ‌طلبی قرار داد. سرودهای او ندای مقاومت و امید بود و هنر او به شکلی جدی با پلشتی‌های جهان مقابله می‌کرد. کتاب «هی زن، گریه نکن» نه تنها به این ابعاد مهم زندگی و مبارزه‌های باب مارلی می‌پردازد، بلکه داستان مشترک باب و ریتا را از محدوده‌ی یک روایت عاشقانه فراتر می‌برد. حضور ریتا مارلی در مقام راوی، خود یادآور آن است که او نیز زنی هنرمند و تأثیرگذار بود و چیزی از همسر فقیدش کم نداشت. این ویژگی در سطر به سطر کتاب نمایان است و آن را به روایتی پرقدرت از عشق، موسیقی و مبارزه تبدیل کرده است.