کتاب مسیرهای تاریک اثر کندال آر. فیلیپس، ترجمه شایان کریمی، انتشارات رایبد

جنگ سرد، جنگ ویتنام، ترور جان و رابرت کندی، ترور مارتین لوتر کینگ و اوج‌گیری جنبش سیاهان، رکود اقتصادی دوران نیکسون و پیامدهای آن، شکست آمریکا در ویتنام، ظهور ریگانیسم و دیگر تحولات، بخشی از تاریخ پرآشوب ایالات متحده در دهه‌های ۱۳۴۰، ۱۳۵۰ و ۱۳۶۰ خورشیدی (۱۹۶۰، ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی) است؛ دهه‌هایی ملتهب که بازتابی روشن و تأثیرگذار در سینمای ژانر وحشت یافتند. این دوران با حضور سه استاد بی‌بدیل ترس و دلهره در تاریخ سینما – جورج رومرو، جان کارپنتر و وس کریون – به سال‌های اوج ژانر وحشت بدل شد؛ سه کارگردانی که چراغ راه بسیاری از فیلم‌سازان پس از خود شدند. جورج رومرو با «مردگان زنده» و آیینی هولناک از بازگشت مردگان برای نابودی زندگان، چهره‌ای تازه از وحشت معاصر خلق کرد. جان کارپنتر با شخصیت جاودانه‌ی «مایکل مایرز» – قاتلی نامیرا که نخستین قربانی‌اش خواهر خودش بود و سپس به شکلی بی‌رحمانه بسیاری دیگر را به خاک انداخت – اسطوره‌ی جدیدی در سینمای ترس ساخت؛ کاراکتری که حتی در سیزدهمین قسمت مجموعه «هالووین» به کارگردانی دیوید گوردون گرین، پایان‌ناپذیر می‌نماید. وس کریون نیز با «فردی کروگر»، هیولای کابوس‌ها، مرگی هراس‌آور را از دل رویاهای بی‌دفاع قربانیان به درون واقعیت کشاند و با «کابوس در خیابان الم» تصویری ماندگار از وحشت خوابیده در ناخودآگاه جمعی ارائه داد. این سه فیلم‌ساز برجسته، با زبان سینما تاریکی ذاتی «آمریکایی‌بودن» را به تصویر کشیدند و چهره‌ی واقعی کشوری را نشان دادند که از جنگ‌های بی‌وقفه با دشمنان ساخته‌وپرداخته‌ی خود به ستوه آمده بود. کندال آر. فیلیپس، پژوهشگر و منتقد برجسته، بیش از دو دهه است که آثار این کارگردانان را محور مطالعات خود قرار داده است. او با تمرکز بر وجوه بیانی، زیبایی‌شناسی و فرم‌های نوآورانه‌ی آن‌ها، اهمیت میراث سینمایی‌شان را برجسته کرده است. کتاب «مسیرهای تاریک» حاصل یکی از تازه‌ترین پژوهش‌های اوست؛ اثری که با دقتی مثال‌زدنی، پیوندهای عمیق میان فیلم‌های رومرو، کارپنتر و کریون را آشکار می‌سازد و جایگاه آن‌ها را در شکل‌گیری ژانر وحشت مدرن تحلیل می‌کند. «مسیرهای تاریک: رومرو، کریون، کارپنتر، و فیلم وحشت مدرن» را می‌توان مهم‌ترین نقد و تحلیل درباره‌ی سینمای وحشت پس از انتشار کتاب «هالیوود از ویتنام تا ریگان و پس از آن…» نوشته‌ی رابین وود دانست. این کتاب نه‌تنها مرجعی معتبر برای درک بهتر یکی از جدی‌ترین و درعین‌حال کم‌اعتناترین ژانرهای تاریخ سینماست، بلکه نقطه‌ی اتکایی ارزشمند برای بازاندیشی در مسیر تکامل وحشت در فرهنگ معاصر آمریکا محسوب می‌شود.