کتاب تا روشنایی بنویس! اثر احمد اخوت، انتشارات موسسه فرهنگی هنری جهان کتاب

کتاب «تا روشنایی بنویس!» اثری است از احمد اخوت، زبان‌شناس و مترجم برجسته ایرانی که در این کتاب با نثری خاص و روایت‌پردازی منحصربه‌فرد، از مفهوم «نوشتن» سخن می‌گوید. اخوت در این اثر به روح‌های منزوی پنهان در قلم اشاره دارد و از انسان‌هایی می‌نویسد که جز نوشتن، پناهگاه دیگری برای خویش نمی‌یابند؛ آدم‌هایی که نوشتن برایشان نه یک عادت، بلکه مأمن و راه بقاست. نوشتن در نگاه احمد اخوت، کاری دشوار، فرساینده و گاه عذاب‌آور است؛ فرآیندی که در آن، روح نویسنده همچون جسمش رنج می‌کشد و هم‌زمان عرق می‌ریزد. او در «تا روشنایی بنویس!» به ناگفته‌ها و نانوشته‌های این جماعت می‌پردازد و از رنج‌های درونی نویسندگانی می‌گوید که هر واژه برایشان نبردی است میان بودن و فرسودن. روزگاری فرا می‌رسد که همین نویسنده از یگانه پناه خود، یعنی نوشتن، نیز می‌هراسد. مواجهه با صفحه‌ی سفید، تمام توان و جسارت او را می‌بلعد. در این وضعیت، نویسنده نه می‌تواند قلم را بر کاغذ بلغزاند و نه قادر است از نوشتن دست بشوید. او در گردابی از بی‌حوصلگی، دل‌زدگی و اضطرابِ نوشتن و ننوشتن گرفتار می‌شود؛ اضطرابی که هر لحظه وجودش را می‌فشارد و خرد می‌کند. با این حال، گاه برخی نویسندگان از این بن‌بست عبور می‌کنند، اما در دام دیگری می‌افتند؛ دامِ «نوشتن و نابود کردن»، همان چرخه‌ای بی‌پایان از خلق و محو. احمد اخوت از این تجربه‌ها نیز سخن می‌گوید و وابستگی نویسندگان به اشیا ــ به‌ویژه عشق و دلبستگی‌شان به کتاب و قلم ــ را به تصویر می‌کشد. در «تا روشنایی بنویس!» از اندوه خواستن و نتوانستن، از رنج خواندن و ننوشتن و از عطش نوشتن و نخواندن سخن می‌رود. این همه در تار و پود کتاب، چون طلسمی جان‌دار تنیده شده‌اند که از دل صفحه‌ها برمی‌خیزد و در جان خواننده می‌نشیند؛ چنان که شاید او نیز، همچون شخصیت‌های کتاب، خود را در اسارت همین افسون بیابد.