کتاب بنیاد و امپراتوری اثر آیزاک آسیموف، ترجمه حسین شهرابی، انتشارات کتابسرای تندیس

هر تمدنی که دست از ابداع و نوآوری بردارد، هر جامعه‌ای که پاسخ پرسش‌های خود را تنها در آثار و تحقیقات گذشتگان بجوید، و هر فرهنگی که دانسته‌هایش بر نادانسته‌هایش چیره شود، سرانجام محکوم به نابودی است. امپراتوری کهکشانی نیز از این قاعده مستثنا نیست. این امپراتوری عظیم، دوازده‌هزار سال بر بیست میلیون سیاره‌ی مسکون انسانی فرمان رانده و در تمام این دوران، صلح و آرامش را در کهکشان برقرار کرده است. بااین‌حال، اکنون همان مشکلاتی دامنگیرش شده که پیش‌تر تمدن‌های بزرگ دیگر را به زوال کشانده و نشانه‌های فروپاشی، یکی پس از دیگری، پدیدار شده است. در این میان، تنها یک نفر از حقیقت هولناک این سرنوشت آگاه است: هری سلدون، ریاضیدانی نابغه که علمی نو پدید آورده به نام «روان‌تاریخ». سلدون با بهره‌گیری از این دانش انقلابی می‌تواند آینده را پیش‌بینی کند. تحلیل‌های ریاضی او نشان می‌دهد که با فروپاشی امپراتوری، دوران تاریکی و بربریت سی‌هزار ساله‌ای سراسر کهکشان را فراخواهد گرفت، تا سرانجام امپراتوری تازه‌ای از دل آن زاده شود. سلدون می‌داند که اکنون دیگر جلوگیری از این سقوط ممکن نیست، اما می‌توان مدت این فترت، یا همان دوره‌ی میان دو امپراتوری، را از سی‌هزار سال به تنها هزار سال کاهش داد. برای رسیدن به این هدف، باید گروهی از بزرگ‌ترین دانشمندان و اندیشمندان امپراتوری گرد هم آیند و به سیاره‌ای دورافتاده اعزام شوند؛ جایی که مأموریتشان حفظ و تدوین علوم امپراتوری برای نسل‌های آینده است: سیاره‌ی ترمینوس، یا همان بنیاد. دهه‌ها و سپس سده‌ها می‌گذرند و ترمینوس با تهدیدهای بی‌شمار مواجه می‌شود؛ از سیاراتی که سیاست تجاوز و کشورگشایی را در پیش گرفته‌اند، تا جنگ‌سالارانی که با ضعف امپراتوری قدرت می‌یابند و دولت‌هایی که از برقراری روابط بازرگانی با بنیاد سر باز می‌زنند. در این میان، بنیاد هیچ سلاحی در اختیار ندارد جز علم، خرد و قدرت تاریخ. اما پرسش همچنان باقی است: آیا دانش و آگاهی برای بقا و تداوم تمدن، کافی خواهد بود؟