کتاب در آبادی اثر یوگنی زامیاتین، ترجمه بابک شهاب، انتشارات خوب

یوگنی زامیاتین، نویسنده‌ی برجسته‌ی روسی که بیش از هر چیز با رمان دیستوپیایی «ما» شناخته می‌شود، فراتر از دنیای نویسندگی، در عرصه‌ی مهندسی کشتی‌سازی، فیلم‌نامه‌نویسی و نقد ادبی نیز از چهره‌های شناخته‌شده‌ی روسیه بود. دوران شکوفایی ادبی او با یکی از پرتلاطم‌ترین دوره‌های تاریخ روسیه از نظر سیاسی، اقتصادی و اجتماعی هم‌زمان شد. زامیاتین با آن‌که از اعضای وفادار حزب بلشویک به شمار می‌رفت، در سال ۱۹۳۱ میلادی شوروی را برای همیشه ترک کرد. شش سال بعد، در شهر پاریس بر اثر سکته‌ی قلبی درگذشت و در همان‌جا با حضور گروه کوچکی از دوستان و دوستداران هنرش به خاک سپرده شد. نخستین داستان زامیاتین با نام «در آبادی» در سال ۱۹۱۱ نوشته شد و حدود دو سال بعد در یکی از مجلات آن دوران به چاپ رسید. بسیاری از منتقدان و نویسندگان برجسته، این اثر را برترین داستان زامیاتین دانسته‌اند. داستان «در آبادی» نشانه‌ای از دگرگونی در فضای ادبی روسیه بود؛ زیرا در روزگاری که نویسندگان درگیر جنبش فوتوریسم و خیال‌پردازی‌های آینده‌گرایانه بودند، زامیاتین با زبانی ساده و نثری واقع‌گرایانه، به زندگی روزمره‌ی مردم پرداخت و تصویری ملموس از واقعیت اجتماعی زمانه‌ی خود ارائه داد. در نتیجه، سادگی زبان، حس‌برانگیزی روایت و نگاه واقع‌گرایانه‌ی نویسنده، تحسین گسترده‌ی منتقدان آن زمان را برانگیخت. داستان «در آبادی» روایت نوجوانی پانزده‌ساله به نام باریبا است؛ پسری که علاقه‌ای به درس و مشق ندارد و به هشدارهای پی‌درپی پدرش توجهی نمی‌کند. پدر از او می‌خواهد درس بخواند تا در آینده جایگاه مناسبی برای خود بیابد، اما باریبا سر باز می‌زند و پس از مردود شدن در امتحان‌ها، مدرسه را نیمه‌کاره رها می‌کند. او از خانواده و پدرش دور می‌شود و روزگار را با ولگردی و آوارگی در آبادی می‌گذراند. روایت این داستان در بیست‌وشش فصل کوتاه شکل گرفته و سرنوشت باریبا را در میان مردم آبادی دنبال می‌کند. در پایان کتاب، نامه‌ای از زامیاتین خطاب به استالین آمده است؛ نامه‌ای که در آن نویسنده با صراحت از دشواری‌ها و محدودیت‌های طاقت‌فرسایی می‌گوید که ادامه‌ی فعالیت ادبی در شوروی را برایش ناممکن کرده بود. او در این نامه از استالین می‌خواهد تا با درخواست خروجش از کشور موافقت کند؛ درخواستی که سرآغاز فصل تازه‌ای از زندگی تبعیدی او شد.