کتاب گل‌های داوودی اثر جان اشتاین بک، ترجمه رامین باغبانیان، انتشارات خوب

کتاب «گل‌های داوودی و چند داستان دیگر» نوشتهٔ جان استاین‌بک با ترجمهٔ رامین باغبانیان و به‌کوشش انتشارات «خوب» منتشر شده است. این اثر مجموعه‌ای از چند داستان کوتاه با نام‌های «گل‌های داوودی»، «آقای هوگن چگونه به یک بانک دستبرد زد؟»، «بلدرچین سفید»، «قتل»، و «ادیت مک‌گیلکِدی چطور با آر. ال. استیونسن آشنا شد؟» است. استاین‌بک در این مجموعه با زبانی ساده و صمیمی می‌نویسد و همین سادگی گواه نبوغ اوست. او خاطرات عزیز و شیرینش را بر صفحهٔ کاغذ می‌نشاند و از دل سال‌ها و قرن‌ها، از شهرهای گاوچرانی آمریکا تا فلات ایران، موجی از احساس و تفکر را بر صخرهٔ اندیشهٔ خواننده پهلو می‌دهد. این نثر زنده از جان برخاسته و به اعجاز درون‌نگری و صداقت در نوشتن آراسته است؛ نوشتنی از درون انسان، با همهٔ زشتی‌ها، زیبایی‌ها، شکوه و پلیدی‌هایش. در داستان «ادیت مک‌گیلکِدی»، نویسنده می‌کوشد لحظه‌ای ناب از کودکی را در گذر زمان ماندگار کند و به خیال جامهٔ واقعیت بپوشاند. در «بلدرچین سفید»، او با خلسه‌های کودکیِ مری همراه می‌شود و ما را به روزهای کودکیِ خویش بازمی‌گرداند؛ به زمانی که شکلاتی را که اجازهٔ خوردنش را نداشتیم به یاد می‌آوریم یا کوچ عزیزانمان را با تمام شکوه و اندوهش دوباره تجربه می‌کنیم. استاین‌بک در برابر مرگ می‌ایستد و نمی‌گذارد سیاه‌چالهٔ نیستی همه‌چیز را فروبلعد. او یاد را از چنگال مرگ می‌رباید و در قالب روایت‌هایی ساده و دل‌نشین، آن را به جان مخاطب پیوند می‌زند. دیگر جیم و یلکا در آن شب مهتابی، میان سکوت و تمنای عشق، برایمان جاودانه می‌مانند. هرگاه اراده کنیم، می‌توانیم آقای هوگن را با ماسک میکی‌موس و اسلحه‌ای در دست، پشت باجهٔ خیالی هر بانکی مجسم کنیم. از این پس، شاید در هر گل‌فروشی، از قندهار و تهران و دمشق گرفته تا پاریس و کارولینای شمالی، با دیدن گل‌های داوودی، چهرهٔ استوار و مهربان الیزای سی‌وپنج‌ساله در ذهنمان زنده شود. شب‌ها که ستاره‌ای سوسو می‌زند، به یاد درهٔ سالیناسِ استاین‌بک، نام آن را در ذهن مرور می‌کنیم و دشت‌ها و کوهپایه‌های قصه‌های او را پیش چشم می‌آوریم. خواندن آثار استاین‌بک، فراتر از لذت زیبایی‌شناختی و میل به مطالعه، ما را با اعجاز ساده‌نویسی و نیروی نوشتن از ژرفای جان آشنا می‌کند. لحظات ناب هستی، چنان‌که دریفوس می‌گوید، چون ابدیتی زنده در لایه‌لایهٔ جان انسان جا گرفته‌اند و نباید آسان به فراموشی سپرده شوند. شجاعت و شور این روزهای وطن نیز باید در یاد بماند؛ با همان ساده‌نویسی و نوشتن از عمق جان، تا آیندگان بدانند ما چگونه زیستیم، جنگیدیم، آرزو کردیم و پس از رنج، دوباره جوانه زدیم.