کتاب من خود، من هم می‌رقصم اثر هانا آرنت، ترجمه محمود ماهورکی، انتشارات افراز

هانا آرِنت، فیلسوف و تاریخ‌نگار برجستهٔ آلمانی‌ـ‌آمریکایی در حوزهٔ فلسفهٔ سیاسی بود. او از مهم‌ترین متفکران قرن بیستم میلادی به شمار می‌آید و اندیشه‌ها و آثارش تأثیری عمیق و ماندگار بر فلسفهٔ سیاسی و علوم انسانی بر جای گذاشته است. آرنت سال‌ها در دانشگاه‌های معتبر ایالات متحده به تدریس نظریهٔ سیاسی پرداخت و در طول زندگی علمی خود، از کشورهای گوناگون ده‌ها دکترای افتخاری دریافت کرد. وی همچنین برندهٔ جوایز مهمی چون جایزهٔ آلمانی‌زبان «لسینگ» و جایزهٔ «فروید» بود. آرنت از جمله یهودیانی بود که از فاجعهٔ هولوکاست جان سالم به در برد و سپس به ایالات متحده مهاجرت کرد. فلسفه و آثار او بر موضوعاتی چون دموکراسی مستقیم، اقتدارگرایی و تمامیت‌خواهی حکومت‌های استبدادی تمرکز دارند. او همانند فلاسفهٔ سیاسی کلاسیک در پی درک تجربهٔ سیاسی انسان و جایگاه سیاست در زندگی بشری بود. از دیدگاه آرنت، تجربهٔ سیاسی پدیده‌ای مستقل است که باید در ذات خود شناخته شود؛ اما در دوران مدرن، این معنا به‌وسیلهٔ علوم اجتماعی مرسوم دچار تحریف و مسخ شده است. در اندیشهٔ سیاسی آرنت، سیاست به معنای کنش‌ها و رفتارهای عمومی انسان‌هاست که در آن آزادی، اختیار و فاعلیت انسانی متجلی می‌شود. به بیان دیگر، رویکرد فکری او به‌شدت ضد ساختارگرایی است و با دیدگاه‌هایی که انسان را محصول قوانین کلی تاریخی یا ساختاری می‌دانند، مخالفت دارد. از نظر آرنت، سیاست همان عرصهٔ آزادی انسان است؛ زیرا آزادی، بنیاد هم‌زیستی مردم در جامعهٔ سیاسی به شمار می‌آید و بدون آن، زندگی سیاسی بی‌معنا خواهد بود. به باور او، «علت وجود سیاست، آزادی است». هرچند آرنت را بیش‌تر با آثار نظری و کتاب‌های فلسفی‌اش می‌شناسند، اما او به شعر نیز علاقه‌مند بود. کتاب «من خود، من هم می‌رقصم» مجموعه‌ای از سروده‌های این فیلسوف و اندیشمند بزرگ را در بر دارد و جلوه‌ای متفاوت از جنبه‌های درونی و انسانی شخصیت علمی او را آشکار می‌کند.