کتاب درآمدی بر انسان‌شناسی درد و رنج در‌میان نابودی و نوزایی اثر داوید لو بروتون، ترجمه ناصر فکوهی، انتشارات نشر ثالث

درست است که درد به‌طور مستقیم جان کسی را نمی‌ستاند، اما بی‌تردید می‌تواند او را افسرده و رنجور سازد. لحظه‌ی تولد ما، در همان آغازین ثانیه‌ها، با دردی جانکاه و باورناپذیر برای دیگری به نام «مادر» همراه است؛ دردی که از شدت آن به شکستن هم‌زمان بیش از بیست استخوان تشبیه کرده‌اند. همین آغاز، نشانی است از آنکه آمدن ما به جهان، نخستین رنج را به دیگری تحمیل می‌کند و از آن پس، همواره در رفت‌وآمدی میان دردهایی هستیم که یا خود متحمل می‌شویم یا ناخواسته بر دیگران وارد می‌آوریم. با این‌حال، درد همه‌ی ماجرا نیست؛ اصل ماجرا رنجی است که در پی درد می‌آید و چنان بر ما چیره می‌شود که تمامی کنش‌ها و واکنش‌های‌مان را زیر سلطه‌ی خود می‌گیرد. این رنج، تنها همراه درد نیست، بلکه سرنوشت بسیاری از احساسات ما را رقم می‌زند و کیفیت زیست فردی و جمعی‌مان را تعیین می‌کند. کتاب «درآمدی بر انسان‌شناسی درد و رنج در میان نابودی و نوزایی» نوشته‌ی داوید لوبروتون، انسان‌شناس و جامعه‌شناسی برجسته که اثر معروف «جامعه‌شناسی بدن» او از منابع اصلی این حوزه محسوب می‌شود، دقیقاً به همین پیوند عمیق میان درد و رنج می‌پردازد. او در این کتاب مسیرهای عیان و پنهان این ارتباط را دنبال می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه درد می‌تواند به رنج مبدل شود و واکنش‌های پیچیده‌ی بدن و روان انسان را برانگیزد. لوبروتون علاوه بر بررسی لحظه‌هایی که درد به رنج می‌انجامد، به تجربه‌هایی نیز اشاره می‌کند که برعکس، دردی بدون رنج به همراه دارند و حتی نوعی گشودگی و روشنایی در جهان درونی فرد ایجاد می‌کنند. او با مرور اسطوره‌ها، تاریخ فردی و جمعی انسان و تجربه‌های فرهنگی، شکل‌های گوناگون مواجهه‌ی آدمی با مقوله‌ی درد و رنج را پیش روی خواننده قرار می‌دهد؛ از دردهایی که به اجبار تحمل می‌شوند تا دردهایی که چون به جان دوست داشته‌اند، پذیرفته و حتی ستایش می‌شوند. کتاب «درآمدی بر انسان‌شناسی درد و رنج» در واقع تلاشی است برای فهم ژرف‌تر یکی از بنیادی‌ترین تجربه‌های انسانی؛ تجربه‌ای که همواره در مرز میان نابودی و نوزایی، رنج و رهایی، و سقوط و برآمدن معنا یافته است.