کتاب هنر حفظ آبرو اثر آرتور شوپنهاور، ترجمه علی عبداللهی (1347)، انتشارات مرکز

آرتور شوپنهاور، فیلسوفی آلمانی و چهره‌ای بحث‌برانگیز در تاریخ اندیشه غرب، یکی از تأثیرگذارترین متفکران قرن نوزدهم به شمار می‌رود. او در مقام نویسنده کتاب «هنر حفظ آبرو» شاید بیش از هر زمان دیگری عجیب و غیرمنتظره به نظر برسد، زیرا زندگی شخصی‌اش همواره موضوع بحث، انتقاد و گاه سرزنش بوده است. با این حال، پرسش اصلی این است که شوپنهاور درباره حفظ آبرو چه دیدگاه تازه‌ای دارد؟ آیا نگاه او به این مسئله اخلاقی است یا فلسفی؟ شوپنهاور بیش از هر چیز به‌سبب اثر کلاسیک خود، «جهان به‌عنوان اراده و بازنمایی»، که نخستین نسخه آن در سال ۱۸۱۸ نوشته و سپس در سال ۱۸۴۴ منتشر شد، زبانزد شد. او در این کتاب، جهان را حاصل اراده‌ای کور، بی‌هدف و سیری‌ناپذیر می‌داند که در پسِ پدیدارهای گوناگون نهفته است. وی با تکیه بر ایده‌آلیسم استعلایی امانوئل کانت، نظامی متافیزیکی و اخلاقی ملحدانه بنا نهاد که در آن بسیاری از اندیشه‌های ایده‌آلیسم آلمانی را به چالش کشید و رد کرد. از ویژگی‌های برجسته فلسفه شوپنهاور، توجه او به مفاهیم شرقی و فلسفه هند است. او از نخستین اندیشمندانی بود که ایده‌هایی همچون زهد، انکار نفس و درک جهان به‌مثابه پدیداری ناپایدار را در نظام فکری خود وارد کرد و بدان‌ها ارج نهاد. هرچند در دوران زندگی‌اش آثار او چندان مورد توجه قرار نگرفت، پس از مرگ، اندیشه‌هایش در عرصه‌های گوناگون، از فلسفه و روان‌شناسی گرفته تا ادبیات و هنر، نفوذی عمیق یافت. نوشتارهای شوپنهاور درباره زیبایی‌شناسی، اخلاق و روان‌شناسی تأثیری ژرف بر بسیاری از اندیشمندان و هنرمندان بر جای گذاشت. از میان کسانی که به نحوی از آثار او الهام گرفته‌اند، می‌توان به فیلسوفانی چون فردریش نیچه و لودویگ ویتگنشتاین، دانشمندانی مانند آلبرت اینشتین و اروین شرودینگر، روان‌کاوانی چون زیگموند فروید و کارل یونگ، و نویسندگانی همچون لئو تولستوی، هرمان ملویل، توماس مان، هرمان هسه، ماکادو دِ آسّیس، خورخه لوئیس بورخس، مارسل پروست و ساموئل بکت اشاره کرد. همچنین، موسیقی‌دانانی چون ریچارد واگنر نیز از اندیشه‌های او تأثیر پذیرفتند. بدین‌ترتیب، آرتور شوپنهاور نه‌تنها یکی از چهره‌های محوری در فلسفه مدرن است، بلکه سرچشمه الهام بسیاری از جریان‌های فکری و هنری در جهان معاصر به شمار می‌رود.