کتاب رمان‌های شاهنامه اثر ابوالقاسم فردوسی، انتشارات خانه ادبیات

در داستان «ضحاک شاه و کژدم» با ضحاک همراه می‌شویم؛ همان پادشاهی که هفت سرزمین جهان را از جمشیدشاه گرفت و بر دیوان و آدمیان فرمانروایی یافت. مردمان از هر تیره و نژاد، زیر سلطهٔ او بودند و فرمانش را بدون چون‌وچرا اجرا می‌کردند. ضحاک خود را «پادشاهِ پادشاهان» می‌نامید و هرکس در برابرش سر به نافرمانی برمی‌داشت، با زندان، سیاهچال یا مرگ در انتظارش روبه‌رو می‌شد. بر شانه‌های ضحاک دو مار روییدند و هرگاه گرسنه می‌شدند، دیوانه‌وار به خروش می‌آمدند و آرام نمی‌گرفتند تا مغز دو جوان خوراکشان شود. با گذر زمان، ضحاک دیگر توان خوردن نداشت؛ هر بار که دهان به خوردن می‌گشود، چیزی در گلویش بالا می‌آمد، او را بی‌قرار و آشفته می‌کرد و سپس از هوش می‌رفت. آنچه در گلویش می‌جوشید، قلوه‌ای بود که ضحاک نامش را «کژدم» نهاد. تمامی طبیبان برای درمان او کوشیدند، اما هیچ چاره‌ای نیافتند. سرانجام، ضحاک درمانده و دردمند، برای رهایی از شرّ کژدم، به دامان اهریمن پناه برد…