کتاب می‌روم که به کنسرت برسم اثر شمس لنگرودی، انتشارات افق

رمان «می‌روم که به کنسرت برسم» نوشته‌ی شمس لنگرودی، شاعر و نویسنده‌ی برجسته‌ی معاصر، سفری درونی به ژرفای انزوا، مرگ، خاطره و رهایی است. این اثر، روایت انسانی‌ست که در آستانه‌ی پایان، هنوز به زندگی می‌نگرد و در میانه‌ی سکوت، می‌کوشد معنای بودن را از نو بیابد. داستان از انباری‌ای آغاز می‌شود تاریک، پر از غبار و شلوغ؛ جایی که راوی، مردی میانسال و گوشه‌گیر، از جهان بیرون فاصله گرفته است. او در خلوت خود با بوها، صداها و خاطراتی روبه‌رو می‌شود که همچون موجی پیاپی ذهنش را درمی‌نوردند. در میان این سکوت و تنهایی، یاد بازگشت به خانه‌ی پدری زنده می‌شود؛ خانه‌ای که در آن همه‌چیز میان عشق و خشونت، سنت و آزادی، زندگی و مرگ در نوسان است. راوی، هراسان از مرگ و در جست‌وجوی معنای زندگی، به گذشته پناه می‌برد؛ به صدای مادری مهربان و عاشق موسیقی و به خاطره‌ی پدری خشن و سلطه‌گر که حضورش هنوز در هر وجب از خانه سایه انداخته است. انباری برای او هم‌زمان پناهگاهی برای اندیشیدن و زندانی تنگ است که میان ترس و امید، او را نگاه می‌دارد. در این میان، موسیقی و شعر تنها روزنه‌هایی‌اند که از دل تاریکی به سوی زندگی گشوده می‌شوند؛ پنجره‌هایی به جهان بیرون که از تداوم حیات و زیبایی سخن می‌گویند. در مسیر ذهنی و پرپیچ‌وخم راوی، گذشته و حال در هم می‌تند. او با مرادخان، زری و دیگر سایه‌های زیسته‌ی خود روبه‌رو می‌شود و اندک‌اندک درمی‌یابد که کنسرتی که قصد رفتن به آن را دارد، شاید نه رویدادی واقعی، که استعاره‌ای از آشتی با خویشتن باشد؛ نقطه‌ای که در آن، مرگ و زندگی در هم می‌آمیزند. شمس لنگرودی در این رمان، خواننده را به سفری ذهنی می‌برد؛ سفری در ذهن مردی تنها که در آستانه‌ی مرگ، در پی معنا، رهایی و درکی تازه از هستی است. نگاه شاعرانه‌ی او به زندگی و تلاشش برای معنا بخشیدن به زیستن، خواننده را با خود همراه می‌کند. بازگشت راوی به خانه‌ی پدری، حضوری دوباره در میان کشاکش سنت و مدرنیته، آزادی و سلطه، زیبایی و خشونت است. در این میان، موسیقی و خاطرات کودکی نقشی بنیادین در روایت دارند. شمس لنگرودی با بیانی شاعرانه، زبانی فشرده، موسیقایی و سرشار از تصویرهای حسی، جهان درونی شخصیت اصلی را آشکار می‌کند و تجربه‌ای میان شعر و داستان می‌آفریند که با وجود سادگی، از احساس و عمق سرشار است. «می‌روم که به کنسرت برسم» با زبانی لطیف و خیال‌انگیز، مرز میان واقعیت و رؤیا را می‌شکند و راوی، مرگ را نه پایان، بلکه فرصتی برای اندیشیدن دوباره به زیستن می‌بیند؛ نگاهی که از دل تاریکی، نغمه‌ای تازه از زندگی برمی‌خیزاند.