کتاب خانه مادرم اثر شری فرانکی، ترجمه فاطمه رحیمی، انتشارات ذهن آویز

کتاب «خانه‌ی مادرم: دختری در جست‌وجوی رهایی» نوشته‌ی شری فرانکی، روایتی صادقانه و تکان‌دهنده از زندگی در خانواده‌ای است که در ظاهر سرشار از نظم، ایمان و تقوا به نظر می‌رسید، اما در پسِ این چهره‌ی ظاهراً آرام، واقعیتی تلخ از کنترل، فشار و سوءاستفاده پنهان بود. نویسنده که فرزند بزرگ خانواده‌ی فرانکی است، در این اثر با نگاهی دقیق و واقع‌گرایانه، از سال‌های کودکی خود در ایالت یوتا سخن می‌گوید؛ جایی که مادرش، روبی فرانکی، با راه‌اندازی کانال محبوب یوتیوبی «۸ Passengers»، می‌کوشید چهره‌ای بی‌نقص و ایده‌آل از خانواده‌شان نمایش دهد. در حالی که میلیون‌ها بیننده مجذوب این ظاهر فریبنده بودند، اعضای خانواده در فضایی آکنده از انضباط سخت‌گیرانه و تنبیه‌های مکرر زندگی می‌کردند. شری فرانکی در روایت خود از قوانین افراطی، فشارهای مذهبی، و کنترل مداوم مادرش بر کوچک‌ترین جزئیات زندگی فرزندان می‌گوید. تمرکز اصلی کتاب بر تجربه‌ی رشد نویسنده در چنین محیطی است؛ دختری که به عنوان فرزند ارشد، ناچار بود نقش مراقب خواهران و برادرانش را نیز بر عهده بگیرد و زیر سنگینی انتظارات مادر، احساس خفگی و بی‌قدرتی را تجربه کند. او تضاد میان تصویر مجازی خانواده در فضای آنلاین و واقعیت تلخ روزهای خانه را آشکار می‌سازد و با جزئیاتی ملموس توضیح می‌دهد که چگونه «تربیت مذهبی» و «کمال‌گرایی ظاهری» در عمل به ابزاری برای تحمیل اطاعت و مجازات تبدیل شده بود. در بخش‌هایی از کتاب، خاطرات دوران نوجوانی و سال‌های نخست دانشگاه بازگو می‌شود؛ زمانی که شری برای کسب استقلال فردی و رهایی از کنترل مادر تلاش می‌کرد، اما سایه‌ی احساس گناه، ترس از طرد شدن و وابستگی عاطفی، او را در کشاکش میان رهایی و بازگشت نگاه می‌داشت. این روایت‌ها به خوبی نشان می‌دهند که چگونه فشار روانی و تضاد درونی می‌تواند مسیر رشد یک نوجوان را دگرگون کند. در ادامه، کتاب به رویدادهای سال‌های اخیر می‌پردازد؛ دورانی که با افشای رفتارهای نادرست روبی فرانکی، سرانجام پرونده‌ی او و همسرش به بازداشت انجامید. شری با صداقتی دردناک از لحظه‌ی رویارویی با حقیقت، حمایت از خواهر و برادران کوچک‌تر، و تلاش برای بازیابی آرامش و هویت پس از این بحران سخن می‌گوید. بخش‌های قابل‌توجهی از اثر شامل نامه‌ها، گفت‌وگوهای واقعی، و تأملات شخصی او درباره‌ی نقش رسانه و مذهب در شکل‌گیری و تداوم این چرخه‌ی کنترل است. در پایان، نویسنده تصویری روشن و امیدبخش از زندگی کنونی خود ارائه می‌دهد؛ زنی جوان که با اتکا به مسیر تحصیل، نوشتن و فعالیت‌های اجتماعی، می‌کوشد از گذشته فاصله بگیرد و هویتی مستقل و انسانی تازه بنا کند. او نشان می‌دهد که روایت این خاطرات نه تنها تلاشی برای بازگویی رنج‌ها، بلکه راهی برای بازپس‌گیری صدا، درمان زخم‌ها و بازسازی معنای زندگی خویش است.