کتاب سومین اول شخص مفرد اثر یوریک کریم مسیحی، انتشارات فرهنگ نشر نو
عکس به من چه میدهد، من از عکس چه میگیرم (۸۱ قصه، ۹۱ عکس)
کتاب سومین اول شخص مفرد اثر یوریک کریم مسیحی، انتشارات فرهنگ نشر نو
عکس به من چه میدهد، من از عکس چه میگیرم (۸۱ قصه، ۹۱ عکس)
ناشر : فرهنگ نشر نو
ضمانت بازگشت کالا - خرید آسان
رقعیقطع
جلد سختنوع جلد
1403سال انتشار شمسی
کتاب «سومین اول شخص مفرد: عکس به من چه میدهد، من از عکس چه میگیرم» نوشته یوریک کریممسیحی، مجموعهای از ۸۱ جستار همراه با ۹۱ عکس است که در هر کدام، تصویری مرتبط با روایت متن قرار گرفته است. این اثر، سومین جلد از مجموعه «اول شخص مفرد» به شمار میآید و ادامه مسیر فکری نویسنده در پیوند میان عکس، حافظه و روایت است. زبان کتاب، محاورهای و صمیمی است، اما در لایههای زیرین خود تأملی عمیق و فلسفی درباره پیوند میان تصویر و ذهن انسان دارد.
یوریک کریممسیحی، نویسنده، عکاس و منتقد هنری، در این کتاب با نگاهی تازه به زندگی و خاطره مینگرد. او مخاطب را به تجربه زمانهای ممکن و ناممکن، و حتی لحظاتی که شاید هرگز وجود نداشتهاند، فرامیخواند. هر جستار از زاویه دید «اول شخص مفرد» روایت میشود و هر عکس، بازتابی از درونمایه آن روایت است. زبان ساده و گفتاری کتاب، که گاه به لحن روزمره نزدیک میشود، باعث میشود خواننده خود را در متن زندگی و احساس نویسنده بیابد. با اینهمه، این سادگی به معنای سطحی بودن نیست؛ زیرا متن سرشار از اندیشههای فلسفی درباره حافظه و بازسازی گذشته است.
نویسنده در «سومین اول شخص مفرد» نقش حافظه را در خلق واقعیت برجسته میکند. به باور او، حافظه تنها بازتاب گذشته نیست، بلکه خود سازنده آن است؛ زیرا حتی رخدادهای خیالی یا فراموششده را در لایههای ذهن بازآفرینی میکند. از نگاه کریممسیحی، هر عکس میتواند امروز معنایی داشته باشد، دیروز معنایی دیگر، و فردا باز تعبیری تازه پیدا کند. این دگرگونی معنا در گذر زمان، همان جایی است که حافظه از مرز واقعیت عبور میکند و روایت شخصی انسان را شکل میدهد.
بخش پایانی کتاب با عنوان «عام و خاص»، مجموعهای از گفتارهاست که به بررسی زبان و ساختار نثر اثر میپردازد. در این بخش نویسنده، با زبانی عامیانه و آگاهانه، درباره نظم، قواعد نوشتار و یکدستی متن سخن میگوید. این فصل، در واقع بیانیهای برای انتخاب زبانی روزمره و زنده در کتاب است؛ زبانی که بنا به گفته نویسنده، در حال تغییر و اضمحلال است و باید آن را به عنوان بخشی از حافظه زبانی حفظ کرد.
در انتهای کتاب، کریممسیحی توضیحاتی درباره عکسها و منابع آنها ارائه میدهد تا خواننده بتواند ارتباط میان تصویر، متن و معنا را بهتر درک کند. او در مقدمه نیز تأکید میکند که انتخاب زبان محاوره تصمیمی آگاهانه بوده است تا روایتهای مرتبط با عکسها طبیعیتر، ملموستر و انسانیتر بیان شوند.
آنچه این اثر را متمایز میسازد، پیوندی است که میان ذهن و تصویر برقرار میکند. کریممسیحی نشان میدهد که عکس، صرفاً تصویری بصری نیست؛ بلکه بستری است برای تأمل در ذهن و خاطره، جایی که تجربه شخصی و دیدگاه هنری به هم میرسند.
در نهایت، «سومین اول شخص مفرد» کتابی است میان ادبیات، عکاسی و فلسفه؛ اثری که با ترکیب جستار، تصویر و زبان محاورهای، تجربهای متفاوت و تأملبرانگیز برای دوستداران اندیشه، هنر و روایت فراهم میآورد.
کتاب «سومین اول شخص مفرد: عکس به من چه میدهد، من از عکس چه میگیرم» نوشته یوریک کریممسیحی، مجموعهای از ۸۱ جستار همراه با ۹۱ عکس است که در هر کدام، تصویری مرتبط با روایت متن قرار گرفته است. این اثر، سومین جلد از مجموعه «اول شخص مفرد» به شمار میآید و ادامه مسیر فکری نویسنده در پیوند میان عکس، حافظه و روایت است. زبان کتاب، محاورهای و صمیمی است، اما در لایههای زیرین خود تأملی عمیق و فلسفی درباره پیوند میان تصویر و ذهن انسان دارد.
یوریک کریممسیحی، نویسنده، عکاس و منتقد هنری، در این کتاب با نگاهی تازه به زندگی و خاطره مینگرد. او مخاطب را به تجربه زمانهای ممکن و ناممکن، و حتی لحظاتی که شاید هرگز وجود نداشتهاند، فرامیخواند. هر جستار از زاویه دید «اول شخص مفرد» روایت میشود و هر عکس، بازتابی از درونمایه آن روایت است. زبان ساده و گفتاری کتاب، که گاه به لحن روزمره نزدیک میشود، باعث میشود خواننده خود را در متن زندگی و احساس نویسنده بیابد. با اینهمه، این سادگی به معنای سطحی بودن نیست؛ زیرا متن سرشار از اندیشههای فلسفی درباره حافظه و بازسازی گذشته است.
نویسنده در «سومین اول شخص مفرد» نقش حافظه را در خلق واقعیت برجسته میکند. به باور او، حافظه تنها بازتاب گذشته نیست، بلکه خود سازنده آن است؛ زیرا حتی رخدادهای خیالی یا فراموششده را در لایههای ذهن بازآفرینی میکند. از نگاه کریممسیحی، هر عکس میتواند امروز معنایی داشته باشد، دیروز معنایی دیگر، و فردا باز تعبیری تازه پیدا کند. این دگرگونی معنا در گذر زمان، همان جایی است که حافظه از مرز واقعیت عبور میکند و روایت شخصی انسان را شکل میدهد.
بخش پایانی کتاب با عنوان «عام و خاص»، مجموعهای از گفتارهاست که به بررسی زبان و ساختار نثر اثر میپردازد. در این بخش نویسنده، با زبانی عامیانه و آگاهانه، درباره نظم، قواعد نوشتار و یکدستی متن سخن میگوید. این فصل، در واقع بیانیهای برای انتخاب زبانی روزمره و زنده در کتاب است؛ زبانی که بنا به گفته نویسنده، در حال تغییر و اضمحلال است و باید آن را به عنوان بخشی از حافظه زبانی حفظ کرد.
در انتهای کتاب، کریممسیحی توضیحاتی درباره عکسها و منابع آنها ارائه میدهد تا خواننده بتواند ارتباط میان تصویر، متن و معنا را بهتر درک کند. او در مقدمه نیز تأکید میکند که انتخاب زبان محاوره تصمیمی آگاهانه بوده است تا روایتهای مرتبط با عکسها طبیعیتر، ملموستر و انسانیتر بیان شوند.
آنچه این اثر را متمایز میسازد، پیوندی است که میان ذهن و تصویر برقرار میکند. کریممسیحی نشان میدهد که عکس، صرفاً تصویری بصری نیست؛ بلکه بستری است برای تأمل در ذهن و خاطره، جایی که تجربه شخصی و دیدگاه هنری به هم میرسند.
در نهایت، «سومین اول شخص مفرد» کتابی است میان ادبیات، عکاسی و فلسفه؛ اثری که با ترکیب جستار، تصویر و زبان محاورهای، تجربهای متفاوت و تأملبرانگیز برای دوستداران اندیشه، هنر و روایت فراهم میآورد.
دستههای مرتبط
کتابداستان و رمانداستان ایرانیداستان کوتاهداستان و رمانداستان ایرانیداستان کوتاهداستان ایرانیداستان کوتاه
تضمین کیفیت
محصول اصلی
پرداخت امن
ارسال سریع
پدیدآورندگان
کتاب سومین اول شخص مفرد اثر یوریک کریم مسیحی، انتشارات فرهنگ نشر نو
عکس به من چه میدهد، من از عکس چه میگیرم (۸۱ قصه، ۹۱ عکس)