کتاب در انتظار گودو اثر ساموئل بکت، ترجمه سهیل سمی، انتشارات نشر ثالث

نمایشنامه «در انتظار گودو» یکی از مهم‌ترین آثار نمایشی قرن بیستم و نخستین نمایشنامه حرفه‌ای ساموئل بکت محسوب می‌شود. این اثر برای نخستین‌بار در سال ۱۳۳۲ خورشیدی (۱۹۵۳ میلادی) در سالن کوچکی به نام «دو بابیلون» روی صحنه رفت و از همان زمان به یکی از اصلی‌ترین سنگ‌بنای تئاتر مدرن قرن بیستم بدل شد. داستان نمایش حول دو مرد ظاهراً بی‌خانمان شکل می‌گیرد که در انتظار شخص یا پدیده‌ای به نام «گودو» هستند. شخصیت‌های ولادیمیر و استراگون در کنار درختی خشکیده در جاده‌ای بی‌آب‌وعلف به انتظار نشسته‌اند. فضای اثر بر ذهن، آگاهی و گفت‌وگوهای آن‌ها متمرکز است؛ گفت‌وگوهایی که در قالب بازی‌های زبانی گاه خنده‌آور و گاه تلخ، به شعر، رویاپردازی و معناباختگی می‌رسند. این گفت‌وگوها و بازی‌های کلامی، نماد تلاشی بی‌پایان و در عین حال بی‌ثمر برای یافتن معنا در زندگی انسان تفسیر شده است. زبان و سبک نگارش بکت در این اثر، نمونه‌ای پیشگام از مینیمالیسمی روشن‌گرانه به شمار می‌رود که بازتابی از دغدغه‌های اگزیستانسیالیسم اروپا پس از جنگ جهانی دوم است. «در انتظار گودو» نه‌تنها اثری نمایشی، بلکه تمثیلی فلسفی درباره جست‌وجوی بی‌پایان بشر برای معنا و امید است؛ نمایشی که همچنان به‌عنوان یکی از ماندگارترین و تأثیرگذارترین شاهکارهای تئاتر جهان و از زیباترین داستان‌های تمثیلی دوران معاصر شناخته می‌شود.