کتاب بهای زندگی اثر دبورا لوی، ترجمه مارال فرخی، انتشارات رایبد

برای زیستن چه بهایی باید پرداخت؟ سخن از زیستن، نه به‌معنای صرفاً زنده‌بودن و گذران روزمرگی، بلکه به‌معنای زندگی‌ای اصیل، مستقل، آزاد و شایسته است. برای دبورا لوی، نویسندهٔ بریتانیایی‌تبار زادهٔ آفریقای جنوبی، یافتن پاسخ به این پرسش آسان نیست. او در کتاب «بهای زندگی»، جلد دوم از سه‌گانهٔ اتوبیوگرافیک درخشان و تحسین‌شده‌اش، از هزینه‌ای سخن می‌گوید که باید برای بودنِ واقعی پرداخت؛ از چیزهایی که باید رها کرد، چیزهایی که باید دوباره ساخت و دیوارهایی که باید شکست تا بتوان در هیأت زنی مستقل و نویسنده‌ای آزاد، خویشتن را بازیافت. «بهای زندگی» نه خاطره‌نویسی کلاسیک است و نه صرفاً سرگذشت‌نامه‌ای شخصی؛ بلکه نوعی خود‌نگاری‌ است آمیخته با شعر، اندیشه، روایت و تأمل. لوی در این کتاب، جستاری ژرف دربارهٔ میانسالی، تنهایی، مادربودن، جدایی، نوشتن و زیستن در جهانی ارائه می‌دهد که هنوز هم تلاش دارد صدای زنان را به حاشیه براند. او از سال‌های پس از جدایی از همسرش می‌نویسد؛ از دوران بازسازی زندگی در میانسالی. روزهایی که همراه دخترانش به آپارتمانی کوچک و قدیمی در شمال لندن نقل‌مکان کرد، دوچرخه‌سواری آموخت و در میان اندوه، مسئولیت و نگاه سنگین جامعه نسبت به زنی تنها، کوشید دوباره بنویسد و معنا بیافریند. اما «بهای زندگی» تنها روایت رویدادهای زیستن نیست؛ بر زبان روایت تمرکز دارد. لوی با نثری شاعرانه، موجز و چندلایه، تکه‌تصویرهایی از روزمرگی خود می‌آفریند و نشان می‌دهد چگونه می‌توان از دل کلمات، شکل تازه‌ای از بودن را مجسم کرد. زبان نزد او ابزاری است برای بازآفرینی واقعیت، نه بازنمایی صرف آن. او با نگاهی دقیق، شوخ‌طبع و درعین‌حال تأمل‌برانگیز، به جزئیات ساده‌ای می‌پردازد که بدل به گره‌های استعاری بزرگ‌تری می‌شوند: خانه، استقلال، صدای زنانه و بدن زن در فضای عمومی.