کتاب منوچهر آتشی اثر فیض شریفی، انتشارات نگاه

منمنوچهر آتشی در اواخر دههٔ سی، با انتشار مجموعهٔ «آهنگ دیگر»، افقی تازه در شعر معاصر ایران گشود و تجربه‌ای نو را رقم زد. او با تکیه بر کشف و شهود شاعرانه در طبیعت جنوبی و وحشی، به نوعی از خشونت غریزی در زبان و تصویر شعر دست می‌یافت؛ خشونتی که برخاسته از زمین داغ جنوب، آفتاب سوزان و نیروی زندگی مردمان آن بود. با این‌حال، آنچه خشونت شعری آتشی را از آشوب و ناهماهنگی خشونت در شعر برخی شاعران پیش و پس از او ـ همچون نصرت رحمانی یا کیومرث منشی‌زاده ـ متمایز می‌کند، تنها حضور پررنگ «جنوب» در آثارش نیست؛ بلکه لحن حماسی و توانمند اوست که به این خشونت ماهیتی زیباشناسانه و هدفمند می‌بخشد. این لحن حماسی، شعر آتشی را از شور بی‌سامان به سوی نظمی شاعرانه و اصیل سوق می‌دهد و جایگاه او را در شعر معاصر ایران استوار می‌سازد.