کتاب مسافر اثر آرمینا سالمی، انتشارات هوپا

آرمینا سالمی در جلد نخست مجموعه «سازمان طراحی» با عنوان «مسافر»، خواننده را بی‌مقدمه به میانه‌ سرزمینی می‌برد که در آن، مرز میان تمدن و توحش با خط‌کش‌هایی سازمانی و مرموز ترسیم شده است. برخلاف بسیاری از آثار علمی‌تخیلی که بر جلوه‌های فناورانه تمرکز دارند، سالمی در این اثر دغدغه‌ خود را بر ساختار قدرت و مهندسی اجتماعی متمرکز کرده است. داستان در فضایی پساآخرالزمانی جریان دارد؛ جایی که «قاره‌ کهن» بوی مرگ می‌دهد و «فدراسیون شمال» با نظمی آهنین و خشن اداره می‌شود. در این میان، کاتیا آدبایو، وقایع‌نگاری که هنوز تعفن مرگ قاره‌ کهن را در مشام دارد، با دیدن تبلیغی ساده اما نامتعارف وارد مسیری بی‌بازگشت می‌شود؛ مسیری که آغازش جمله‌ای مرموز است: «همه به طراح نیاز دارند.» از همین‌جا پای نهادی در میان می‌آید که خود را «سازمان طراحی» می‌نامد. اما هرچه داستان پیش می‌رود، روشن می‌شود که در اینجا سخن از طراحی دکور یا مد نیست، بلکه موضوع اصلی، طراحی سرنوشت، حذف، بقا و بازتولید قدرت است. سالمی در دل این سازمان، مدرسه‌ای تخصصی را تصویر می‌کند؛ مدرسه‌ای که رشته‌های آن از معماری و دکوراتوری تا رانندگی و پشتیبانی، پوششی برای تربیت مهره‌های اجرایی یک سیستم پیچیده‌ سیاسی است. این مدرسه بیش از آنکه شباهتی به دانشگاه داشته باشد، به پادگانی برای نخبگان قدرت می‌ماند؛ جایی که دانش‌آموزان نه برای زیستن، بلکه برای زنده ماندن در شطرنجی خونین آماده می‌شوند. شخصیت‌هایی چون زال، آرشیتکت و تک‌چشم، هر کدام قطعه‌ای از این پازل تیره را شکل می‌دهند و روابط میانشان با ملات خیانت، وفاداری و رقابت‌هایی مرگبار درهم تنیده است. نقطه‌ قوت محتوایی «مسافر» در ترسیم لایه‌های پنهان قدرت نهفته است. کاتیا، به‌عنوان پژوهشگری حقیقت‌جو، با کنار هم گذاشتن تکه‌های اطلاعات طبقه‌بندی‌شده درمی‌یابد که سازمان طراحی نهادی آموزشی صرف نیست، بلکه اختاپوسی است با بازوهایی که به همه‌ عرصه‌های سیاسی و اجتماعی نفوذ کرده‌اند. ورود گروه‌هایی چون «جوخه‌ اعدام» و «پنج‌گانه‌ ایکس» به روایت، فضای داستان را از یک روایت علمی‌تخیلی صرف به تریلری امنیتی و پرتنش ارتقا می‌دهد. در این جهان، اطلاعات ارزشمندترین و در عین حال خطرناک‌ترین کالا محسوب می‌شود و هر پرسش ممکن است بهای جان داشته باشد. رمان «سازمان طراحی: مسافر» تصویری هولناک از جهانی ارائه می‌دهد که در آن، ارزش‌های انسانی بازتعریف شده‌اند. سالمی با مهارت، مسائل اخلاقی را در موقعیت‌هایی بحرانی می‌سنجد؛ جایی که شخصیت‌ها برای حفظ جایگاه خود در سلسله‌مراتب سازمان، مجبور به تصمیم‌هایی دردناک می‌شوند. تعلیق موجود در روایت، نه از ندانستن، بلکه از هراس دانستن سرچشمه می‌گیرد؛ دانستنی که بنیان جهان داستان را به لرزه می‌اندازد. برای خواننده‌ای که در جست‌وجوی اثر علمی‌تخیلی متفاوت و اندیشه‌محور است، «مسافر» فراتر از یک سرگرمی ساده ظاهر می‌شود. این داستان دعوتی است به تماشای آزمایشگاهی تاریک که در آن، انسان‌ها ماده‌ خام پروژه‌ای عظیم‌اند؛ پروژه‌ای برای طراحی نظمی نوین، بی‌رحم و تمام‌عیار.