کتاب جنگل را به درونت راه نده اثر سی جی دروز، ترجمه الهام صیفی کار، انتشارات کتابسرای تندیس

رمان «جنگل را به درونت راه نده» اثر سی. جی. دروز، که در سال ۱۴۰۳ توسط انتشارات فایول و دوستان منتشر شده است، اثری در ژانر ترسناک و فانتزی تاریک برای نوجوانان محسوب می‌شود؛ داستانی که با مهارتی چشمگیر، خشونت، وحشت روانی، هویت، دوستی و شکنندگی دوران نوجوانی را در فضایی خیال‌انگیز و روان‌پریشانه در هم می‌تند. در همان صفحات آغازین کتاب، روشن می‌شود که با روایتی ساده و خطی روبه‌رو نیستیم، بلکه پا به جهانی می‌گذاریم که مرز میان واقعیت و خیال در آن پیوسته در‌هم می‌ریزد و ذهن خواننده را در سطحی حسی و عاطفی درگیر می‌سازد. در مرکز خط اصلی داستان، رابطه‌ی دو دانش‌آموز دبیرستانی قرار دارد: اندرو، نوجوانی خلاق که در نوشتن داستان‌های پریان تاریک و روایت‌های وهم‌آلود مهارت دارد، و توماس، دوست نزدیک و هنرمندش که با نقاشی‌های تیره و پرجزئیات خود به جهان ذهنی اندرو جلوه‌ای عینی می‌دهد. پیوند میان این دو، ترکیبی از دوستی هنری و وابستگی عاطفی است که از دل تنهایی، آسیب‌پذیری، ترس و میل به دیده‌شدن و درک‌شدن می‌روید. با آغاز سال تحصیلی جدید، تغییری مرموز در رفتار توماس رخ می‌دهد؛ تغییری که اندرو و در نتیجه خواننده را در وضعیت اضطراب، سردرگمی و ناآرامی قرار می‌دهد. نشانه‌هایی از سکوت، دوری و آشفتگی درونی، اندرو را به تجربه‌ای می‌کشاند که در آن مرز میان خیال و کابوس از میان می‌رود. در نزدیکی مدرسه، جنگلی نهفته است ـ‌با حال‌وهوایی مرموز، سایه‌هایی لغزان و سکوتی سنگین‌ـ که همچون استعاره‌ای زنده از ذهن آشفته‌ی نوجوانانه عمل می‌کند؛ فضایی که در آن ترومای سرکوب‌شده، درد ناگفته و میل‌های پنهان در قالب هیولاها و پدیده‌های وهمی جان می‌گیرند. در این جهان، هیولاها الزاماً موجوداتی بیرونی نیستند؛ آن‌ها می‌توانند زاده‌ی اندوه، اضطراب، تخیل یا عشق باشند. درون‌مایه‌ی اصلی «جنگل را به درونت راه نده» رابطه‌ی اندرو و توماس است؛ پیوندی که در عین پناه و آرامش، شکننده و پرآشوب است. این رابطه از شدت، وابستگی، آسیب‌پذیری و لحظات ناب عاطفی شکل می‌گیرد و روایت با ظرافت نشان می‌دهد که چگونه عشق، ترس از فقدان و میل به نگه‌داشتن دیگری می‌توانند مرز میان مراقبت و فرسودگی را مغشوش کنند. سی. جی. دروز در این رمان، «وحشت» را نه‌فقط به‌عنوان ژانر، بلکه به‌منزله‌ی ابزاری استعاری به کار می‌گیرد. هیولایی که دیده می‌شود، بازتاب رنجی است که در درون پنهان مانده؛ و جنگلی که در دل تاریکی نجوا می‌کند، نمادی از ذهنی است گرفتار در اضطراب، اندوه و فشار روانی. زبان شاعرانه و تصویرساز رمان فضایی می‌آفریند که در عین زیبایی، هول‌انگیز و غریب است؛ جهانی که هدفش تنها ترساندن نیست، بلکه دعوتی است برای مواجهه‌ی راستین با شکنندگی تجربه‌ی نوجوانی و پیچیدگی احساسات انسانی. در نهایت، «جنگل را به درونت راه نده» بیش از آنکه صرفاً داستانی درباره‌ی وحشت باشد، روایتی است از پیوند، گناه، آسیب‌پذیری، اشتیاق و تلاش برای بقا در میانه‌ی تاریکی. این اثر برای خوانندگانی که به رمان‌های روان‌شناختی، فضاهای وهمی، بازنمایی کوییر و داستان‌هایی که در آن تاریکی و انسانیت در کنار هم می‌درخشند علاقه‌مندند، تجربه‌ای عمیق، تأثیرگذار و فراموش‌نشدنی خواهد بود؛ رمانی که از مرزهای ژانری فراتر می‌رود و رد پایی ماندگار بر ذهن به‌جا می‌گذارد.