کتاب برهوت و ملکوت اثر آلبر کامو، ترجمه مهستی بحرینی، انتشارات نیلوفر

کتاب «برهوت و ملکوت» مجموعه‌ای از شش داستان و آخرین اثر نویسندۀ برجستۀ فرانسوی، آلبر کامو، است که در سال ۱۹۵۷ و در زمان حیات او منتشر شد. منتقدان هر یک از این داستان‌ها را نمادی از ناخشنودی شخصیت اصلی و دشواری او در رسیدن به «ملکوت» دانسته‌اند؛ یعنی تلاشی برای یافتن معنایی ژرف در زندگی خویش. ترجمۀ فارسی کتاب «برهوت و ملکوت» با برگردان روان و دقیق مهستی بحرینی در دسترس خوانندگان قرار دارد. در «فرهنگ آثار»، در ترجمۀ ابوالحسن نجفی، درباره این مجموعه آمده است که گرچه این شش داستان در ردیف آثار طراز اول کامو به شمار نمی‌آیند، اما از آن‌رو اهمیت دارند که بیانگر اعتماد نویسنده به نیروی یگانۀ نگارش‌اند. به بیان دیگر، این داستان‌ها با هدف اثبات عقیده‌ای خاص نوشته نشده‌اند، بلکه خواننده را در تفسیر و برداشت آزاد می‌گذارند. به گفتۀ گائتان پیکون: «توالی آن‌ها سرانجام گفت و شنودی را محسوس می‌سازد که تمثیل، آن را از میان می‌برد و فلسفه، آن را کاهش می‌دهد و نمایش، به آن خیانت می‌کند… کتاب‌های پیشین کامو، پشت و سپس روی پارچه را نشان می‌داد ولی این کتاب شروع می‌کند به اینکه پارچه را در دست ما بگذارد. از ما دعوت می‌کند که نبضان هستی را دریابیم که باز و بسته می‌شود، روشن و پوشیده می‌شود، صعود و سقوط می‌کند، در برهوت و سپس در ملکوت ‌می‌زید»