کتاب شاید بنفش اثر بهزاد حاتم، انتشارات نشر نظر

بهزاد حاتم، پنجاه سال پس از انتشار نخستین نقد هنری خود در ماهنامۀ رودکی، این‌بار به موضوع «ارزش هنر» پرداخته است. او در نوشته‌های گذشته آثار بزرگانی چون پرویز تناولی، بهمن محصص، حسین زنده‌رودی، مارکو گریگوریان، جواد مجابی، مرتضی ممیز و دیگران را نقد کرده و در عین حال، هنرمندانی چون کوروش شیشه‌گران و رضا درخشانی را در نخستین گام‌های هنری‌شان شناسایی کرده و ستوده است. کتاب تازه‌ی او تلاشی است برای پاسخ به این پرسش اساسی که چه چیزی به یک اثر هنری ارزش می‌دهد. در این مسیر، حاتم نگاهی عمیق و گسترده به آثار بسیاری از هنرمندان ایران و جهان می‌افکند و کوشیده است حقیقتی فراتر از قیمت مادی یا شهرت بیرونی، یعنی «ارزش هنری» را واکاوی کند. بخشی از مقدمۀ کتاب: آنچه در این نوشته‌ها می‌خوانید، دیدگاه‌های شخصی من است؛ حاصل دیده‌ها، آموخته‌ها، تجربه‌ها و اندیشه‌های فردی‌ام. آنچه پیش روی شما قرار دارد، گسترش‌یافته‌ای از یک گفتار دربارۀ ارزش هنر است؛ نه بهای مادی آن، بلکه ارزش درونی و هنری‌اش. هنگامی که نگارش این متن از من خواسته شد، طبق عادت همیشگی کوشیدم با تکیه بر اندیشه و برداشت خودم به این موضوع بپردازم. زمانی که اطمینان یافتم چه می‌خواهم بیان کنم، صرفاً از سر کنجکاوی و برای پرهیز از خطا، جست‌وجویی در اینترنت انجام دادم. نتیجۀ آن این بود که گویا «ارزش هنری» مفهومی نیست که بتوان تعریفی روشن و یکدست برایش ارائه کرد. با این حال، من که تاکنون نیز نوشته‌ مستقلی دربارۀ ارزش هنر نیافته‌ام، باور ندارم چنین موضوعی ناگفته مانده باشد. بی‌گمان بسیار نوشته شده است، شاید نه زیر این عنوان مشخص. یا شاید دیگران هشدار گرهارد ریشتر را جدی گرفته‌اند. اما من، به‌رغم همه هشدارها، پندناپذیر راهی این مسیر «به‌ظاهر بیهوده» شده‌ام.