کتاب بوطیقای شعر نو اثر شاپور جورکش، انتشارات ققنوس

شعر نو چه مؤلفه‌هایی دارد و نظام اندیشگی آن بر چه اصولی استوار است؟ میراث فکری نیما یوشیج تا چه اندازه به شعر و جامعه امروز منتقل شده و چه راه‌حلی برای بحران شعر معاصر ارائه می‌دهد؟ همچنین، مفاهیمی چون «سوبژکتیویته» و «ابژکتیویته» چگونه می‌توانند نه‌تنها به پیدایش شعری چندصدایی، بلکه به شکل‌گیری جامعه‌ای دیالوگی و گفت‌وگومحور یاری رسانند؟ برای هیچ‌یک از این پرسش‌ها پاسخ روشن و قطعی در دست نیست، مگر آن‌که دریابیم منظور نیما از آن «میدان دید تازه» که همواره بر اهمیتش تأکید می‌کرد، چیست. در این پژوهش، طرح تئوریک این «میدان دید تازه» به‌صورت شماتیک و تماتیک بررسی می‌شود و نمود آن در شعر نیما به‌عنوان معلم اول و نیز در آثار شاگردان و پیروان او پیگیری خواهد شد. اگر در این پژوهش سخنی نو و متفاوت به میان آمده باشد، این تازگی و نوآوری به‌سبب خوانش دقیق و موشکافانه نظریه‌های نیما یوشیج است؛ نظریه‌هایی که بنیان شعر نو فارسی و نظام فکری مدرن در ادب معاصر را شکل داده‌اند.