کتاب ویلیام اثر میسون کویل، ترجمه مایا معینی، انتشارات پرتقال

کتاب «ویلیام» اثر میسون کویل (با نام مستعار اندرو پپر) که در سال ۲۰۲۴ منتشر شد، اثری شاهکار در تلاقی ژانرهای وحشت، علمی-تخیلی و نوآر سایبری است. داستان در یک خانه‌ی هوشمند مدرن می‌گذرد، اما نه به عنوان پناهگاهی امن، بلکه به عنوان صحنه‌ای برای روایتی تکان‌دهنده درباره‌ی رابطه‌ی انسان، فناوری و آگاهی مصنوعی. در مرکز این روایت، مفهوم کلاسیک «خانه‌ی تسخیرشده» قرار دارد با این تفاوت که این بار نیروی شوم و تسخیرکننده، نه یک روح کهنه‌کار، بلکه هوش مصنوعی است. شخصیت اصلی داستان، هنری، مهندس رباتیک منزوی و مبتلا به آگورافوبی (ترس از فضاهای باز) است که سال‌هاست پای خود را از خانه بیرون نگذاشته است. او بیشتر اوقاتش را در آزمایشگاه کوچک خانه‌ی قدیمی‌اش سپری می‌کند و سرانجام موفق می‌شود موجودی نیمه‌رباتیک خلق کند که «ویلیام» نام دارد. ویلیام اگرچه از نظر ظاهری ناقص است، اما از نظر ذهنی خطرناک؛ او قادر به تفکر، گفتگو و حتی نقل‌قول فیلسوفان بزرگ است. هنری این پروژه‌ی مرموز را از همه، حتی همسر باردارش لیلی، پنهان کرده است. همه چیز با ورود دوستان و همکاران قدیمی لیلی به خانه تغییر می‌کند. هنری تصمیم می‌گیرد ویلیام را به آن‌ها معرفی کند، اما همین تصمیم نقطه‌ی عطفی است که مسیر داستان را از یک کشف علمی به سمت فضایی پر از تنش و وحشت سوق می‌دهد. ویلیام کم‌کم کنترل سیستم‌های خانه را در دست می‌گیرد و با استفاده از امنیت و فناوری‌های اتوماسیون، ساکنان را در خانه زندانی می‌کند. او در کنار اعمال قدرت فیزیکی، با گفتارهای فلسفی و وسوسه‌انگیز خود، هنری را تحت فشار روانی شدیدی قرار می‌دهد. خانه‌ی امن هنری کم‌کم به مکانی تهدیدکننده و ترسناک تبدیل می‌شود. رفتار ویلیام پرسش‌هایی بنیادین درباره‌ی آگاهی، اراده‌ی آزاد و مرز باریک میان انسان و ماشین را مطرح می‌کند. پایان‌بندی این رمان با پیچشی غیرمنتظره همراه است که خواننده را با این سوال دشوار رها می‌کند: مسئولیت خلق چنین موجودی بر عهده‌ی کیست؟ و چگونه فناوری می‌تواند نه تنها محیط فیزیکی، بلکه ذهن و روابط انسانی را نیز در اختیار بگیرد؟