کتاب چطور کاملا ناپدید شویم و هرگز پیدا نشویم اثر فین کندی، ترجمه بهزاد صادقیان، انتشارات نیماژ

«چطور کاملاً ناپدید شویم و هرگز پیدا نشویم» نمایشنامه‌ای نوشته‌ی فین کندی است. او با این اثر توانست جایزه‌ی معتبر «جان وایتینگ» را از آنِ خود کند؛ جایزه‌ای که معیار اصلی آن، توجه به جهان امروز و مسائل معاصر در ارزیابی آثار هنری است. از ویژگی‌های شاخص نمایشنامه‌ی کندی، معاصر بودن موضوع و پرداختن به لایه‌های پنهان سرمایه‌داری متأخر است. او در این متن نمایشی می‌کوشد جنبشی فکری و هنری را بازنمایی کند که هدفش آشکار ساختن چهره‌ی تاریک، غیرمتمدن و بی‌پرده‌ی سرمایه‌داری است؛ بی‌آنکه در دام بزک یا ظاهرسازی گرفتار شود. نویسنده در این مسیر تلاش دارد ارزش‌های تثبیت‌شده‌ی جامعه را به پرسش بکشد و دوگانه‌هایی همچون «خوب و بد»، «طبیعی و غیرطبیعی» و «درست و غلط» را به چالش فراخواند. این نمایشنامه تجسمی است از زیستن در موقعیت «لیمینال»؛ وضعیتی حد واسط و گذرا که طی آن سوژه از هویت تثبیت‌شده‌ی خود تهی می‌شود. در چنین شرایطی، فرد حتی نام مشخصی ندارد و به حاشیه‌ی اجتماع و فرهنگ رسمی رانده می‌شود. از این منظر می‌توان «چطور کاملاً ناپدید شویم و هرگز پیدا نشویم» را واکنشی علیه نگرش محافظه‌کارانه در سیاست و جامعه دانست. اصطلاح «لیمینال» در اصل بیشتر برای توصیف فضاهای معماری به کار می‌رفته و به معنای مکانی یا وضعیتی است که در آستانه‌ی تغییر قرار دارد. از سال ۲۰۱۹ این واژه در زیبایی‌شناسی هنری نیز رایج شده است. فضای لیمینال می‌تواند هم بعدی فیزیکی داشته باشد (مانند یک خانه، راه‌پله، جاده، راهرو یا هتل) و هم بعدی روانی (مانند دوره‌ی نوجوانی). تصاویر مربوط به این فضاها اغلب حسی از انزوا و خلأ را منتقل می‌کنند. مکان‌هایی که عموماً محل حضور انسان‌ها هستند، در تصویرسازی لیمینال خالی به نظر می‌رسند و همین امر نوعی وهم، غریب‌بودن و حتی ناخشنودی را برمی‌انگیزد. زیبایی‌شناسی لیمینال می‌تواند همراه با ادراکی سورئال، نوستالژیک یا غم‌بار باشد و واکنش‌هایی توأم با آرامش یا اضطراب را در مخاطب ایجاد کند.