کتاب در حال کندن پوست پیاز اثر گونتر گراس، ترجمه جاهد جهانشاهی، انتشارات نگاه

کتاب «پوست پیاز را کندن» (Beim Häuten der Zwiebel)، خودزندگی‌نامه‌ای جسورانه و چندلایه از گونتر گراس، نویسنده‌ی برگزیده جایزه نوبل ادبیات (۱۹۹۹)، در سال ۲۰۰۶ منتشر شد و به‌عنوان یکی از مهم‌ترین اثرهای ادبیات مدرن، توجه جهانی را به خود جلب کرد. این کتاب، که با عنوان فارسی «در حال کندن پوست پیاز» نیز شناخته می‌شود، نه تنها سفری است از دوران کودکی گراس در دانزیگ (این امروزی گدانسک در لهستان) تا انتشار رمان معروفش «طبل مسی» در سال ۱۹۵۹، بلکه یک پیش‌درآمدی است به سوی رازهای پنهان زندگی‌اش که برای چهل سال مخفی مانده بود. گراس در این خودزندگی‌نامه، با صراحت و بی‌پرده، به اعترافی تاریخی پرداخت: در سال ۱۹۴۴، در سن ۱۷ سالگی، در جریان جنگ جهانی دوم، به گردان حفاظتی حزب نازی (Waffen-SS) پیوست، یکی از نیروهای خونین و مرتبط با جنایات جنگی نازی‌ها. این اعتراف، که در سال ۲۰۰۶ در سن ۷۹ سالگی افشا شد، باعث بروز بحث‌های گسترده‌ای در جامعه‌ی ادبی و سیاسی شد و به‌طور غیرمستقیم به یادآوری مسئولیت‌های فردی در برابر تاریخ خونین جنگ‌های جهانی اشاره کرد. گراس در این کتاب، نه تنها به زندگی‌اش در دانزیگ، شهری که در آن زمان تحت سلطه‌ی آلمان نازی بود، پرداخت، بلکه به تجربیاتش در جنگ، اسیری در کمپ‌های آمریکایی پس از پایان جنگ، و سپس تصمیم گرفتن برای تبدیل شدن به نویسنده را روایت می‌کند. او در سال ۱۹۴۵، پس از آزادی از اسارت، با همسر اولش به پاریس رفت و در آنجا به نوشتن «طبل مسی» مشغول شد، رمانی که به‌عنوان یکی از کلاسیک‌های ادبیات مدرن جهان شناخته می‌شود و او را به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین نویسندگان قرن بیستم معرفی کرد. این کتاب، با وجود سادگی زبان، پر از لایه‌های معنایی است و گراس با استفاده از سبکی خودمانی و پرحساست، به تحلیل عمیق‌تری از رابطه‌ی فرد با تاریخ، قدرت، و اخلاق می‌پردازد. «پوست پیاز را کندن»، با وجود اینکه در سال ۲۰۰۶ منتشر شد، نه تنها یک خودزندگی‌نامه، بلکه یک سخنرانی درباره‌ی اینکه چگونه انسان‌ها می‌توانند با پذیرش گذشته‌ی تاریک خود، به سوی آینده‌ای نو و آگاهانه حرکت کنند، است. این کتاب، با ترکیبی از خاطرات شخصی، تحلیل‌های اجتماعی، و انتقاد از سیستم‌های سلطه‌گر، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین اثرهای ادبیات اروپایی قرن بیستم، همچنان مورد توجه نقدگران و خوانندگان قرار دارد. گراس، با این اعتراف جسورانه، نه تنها به خودش، بلکه به تمامی انسان‌هایی که در تاریخ سکوت کرده‌اند، یادآوری می‌کند که «پوست پیاز را کندن، گاهی نیازمند شکستن سکوت‌های سال‌ها است.» این کتاب، نه تنها یک اثر ادبی، بلکه یک پیام اخلاقی است که به ما می‌آموزد که چگونه با پذیرش گذشته، می‌توانیم به سوی آینده‌ای پر از امید حرکت کنیم.