کتاب نفرین ابدی بر خواننده این برگ‌ها اثر منوئل پوئیگ، ترجمه احمد گلشیری، انتشارات نگاه

کتاب «نفرین ابدی بر خواننده‌ی این برگ‌ها» نوشته‌ی منوئل پوئیگ، اثری انقلابی و چندلایه است که با ساختاری منحصربه‌فرد، تمام داستان را از طریق دیالوگ‌های بین دو شخصیت اصلی، رامیرز (پیرمرد ۷۴ ساله آرژانتینی در آسایشگاه نیویورک) و لری (جوان ۳۶ ساله نیویورکی با مدرک دکترای تاریخ و شغل مسئول هل دادن صندلی چرخ‌دار)، روایت می‌کند. این رمان تنها دو فصل بلند دارد که فصل دوم به‌طور چشمگیری از فصل اول طولانی‌تر است، و در آن، هیچ روایتی از جهان خارج از گفت‌وگوها وجود ندارد؛ تمام اطلاعات درباره شخصیت‌ها، فضای داستان، تاریخچه‌ی احساسات، و حتی جزئیات فرهنگی و سیاسی، از طریق دیالوگ‌های بین این دو نفر، به‌طور غیرمستقیم و با ظرافت بی‌نظیری پرداخته می‌شود. رامیرز، با خاطراتی از زندگی در آرژانتین و تجربه‌های سیاسی و اجتماعی دوران جنگ‌های جهانی، و لری، با دیدگاهی تاریخی و فلسفی که از مطالعات دکترایش در تاریخ نشأت می‌گیرد، در مسیری پر از تأمل و تضاد، به بررسی مفاهیمی مانند فراموشی، هویت، و ارتباط بین گذشته و حال می‌پردازند. این دیالوگ‌ها، با وجود سادگی ساختار، پر از لایه‌های معنایی هستند؛ مثلاً وقتی رامیرز درباره‌ی سرگذشت خود در آرژانتین صحبت می‌کند، گویی تاریخ سیاسی این کشور در دیالوگ‌هایش به زندگی می‌آید، و لری با پرسش‌هایی مانند «آیا تاریخ، فقط یادگاری از گذشته است یا می‌تواند راهنمای آینده باشد؟»، به تحلیل عمیق‌تری از رابطه‌ی انسان با زمان می‌پردازد. این رمان، با وجود کوتاهی‌اش، نمادی از این است که چگونه دیالوگ‌های ساده می‌توانند به‌عنوان پنجره‌ای به سوی جهان‌بینی‌های پیچیده و احساسات عمیق، باز شوند. در جهانی که ادبیات اغلب به سراغ روایت‌های پیچیده و ساختارهای گسترده می‌روند، «نفرین ابدی بر خواننده‌ی این برگ‌ها» با سادگی و قدرت خود، به‌عنوان یکی از نادرترین اثرهای ادبیات مدرن، به خواننده یادآوری می‌کند که «گفت‌وگو، نه تنها ارتباط بین دو فرد است، بلکه سفری است به سوی درک عمیق‌تر از خود و جهان». این کتاب، با ترکیبی از زبانی ساده اما پرمعنا، و تمرکز بر انسانیت و ارتباطات انسانی، نه تنها یک رمان، بلکه یک تجربه‌ی روحانی است که به خواننده می‌آموزد که چگونه در سکوت‌های بین گفت‌وگوها، پیام‌های عمیق‌تری می‌توانند به گوش برسند. این اثر، با وجود اینکه در سایه‌ی شاهکارهای بزرگ‌تر ادبیات جهان قرار می‌گیرد، از نظر فرم و محتوا، یکی از جسورانه‌ترین و تأثیرگذارترین کارهای ادبیات مدرن است که به خواننده می‌گوید: «در گفت‌وگو، هر کلمه‌ای که می‌گوییم، یک قطعه‌ی از خودمان است که به دیگران می‌دهیم.»