کتاب وزن کلمات اثر پاسکال مرسیه، ترجمه مهشید میرمعزی، انتشارات افق

کلمات همواره یاری‌گر من در شکستن سدهای دنیوی و فانی‌اند. نیرویی در جان شعر، در همان شکل ناب و موسیقی دقیق واژگان، مرا وامی‌دارد که آن را به زبان کلمات درآورم. این فرایند، راهی برای رهایی از توهم زمان است؛ چراکه شعر حرکت تند زمان را کُند می‌سازد، آن را لحظه‌ای درنگ می‌دهد و ما را از اسارتش آزاد می‌کند. فرقی نمی‌کند این شعرگونگی در کلمات ادبیات تجلی یابد یا در نغمه‌های موسیقی؛ در هر دو صورت، ما با تجربه‌ای از رهایی و حضور ناب روبه‌رو می‌شویم. وزن و آهنگ کلمات، در حقیقت یادآور همان احساس آزادی است که ادبیات به انسان می‌بخشد. پاسکال مرسیه در آثار خود به پرسشی بنیادین می‌پردازد: تا چه اندازه در انتخاب‌های زندگی خویش آزادی عمل داریم؟ سیمون، شخصیت اصلی داستان، از کودکی شیفته‌ی زبان بوده است. او برای مخالفت با خواست والدین، مترجم می‌شود و آرزو دارد تمام زبان‌های پیرامون دریای مدیترانه را بیاموزد. هنگامی که همسرش یک مؤسسه‌ی نشر را به ارث می‌برد، سیمون نیز همراه او قدم در این مسیر می‌گذارد. اما سرانجام یک خطای پزشکی همه چیز را دگرگون کرده و زندگی‌اش را زیر و رو می‌کند. این حادثه‌ی ناخواسته، او را در میانه‌ی طوفانی پراضطراب، بر سر دوراهی سرنوشت و تصمیم‌گیری قرار می‌دهد. آنیا دالوتا از نشریه‌ی نورددویچر روندفونک درباره‌ی این رمان می‌نویسد: «پاسکال مرسیه با دقت و هوشمندی اجازه می‌دهد قهرمان رمانش توانایی‌های ادبی خود را کشف کند و در همین مسیر، حساسیت و ادراک نافذش را نسبت به تفاوت‌های زبانی آشکار می‌سازد… اثری عمیق و تأمل‌برانگیز.»