کتاب سفرنامه‌های ونیزیان در ایران اثر مجموعهٔ نویسندگان و جوزافا باربارو، ترجمه منوچهر امیری، انتشارات خوارزمی

هر یک از این نمایندگان سیاسی در طول اقامت خود در ایران، فرصت یافتند تا به شهرهای مختلف این سرزمین سفر کنند و گزارش‌هایی سودمند از اوضاع سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی ایران گرد آورند. آنان پس از بازگشت به وطن خویش در اروپا، یادداشت‌های شخصی خود را با عنوان «سفرنامه» منتشر کردند. این سفرنامه‌ها نقشی مهم در شکل‌گیری مکتب «ایران‌شناسی» در غرب ایفا نمودند و سهمی ارزشمند در شناخت تمدن، فرهنگ و تاریخ ایران داشتند. سه سفرنامه نخست این مجموعه (باربارو، زنو و کنتارینی) به شرح زندگی اوزون حسن و رویدادهای دوران حکومت او اختصاص دارد. باربارو و کنتارینی گزارش سفرهای خود را به ترتیب در سال‌های ۸۸۱ و ۸۸۲ هجری قمری (۱۴۷۶ و ۱۴۷۷ میلادی) به پایان رسانده‌اند، در حالی که سفرنامه زنو با بازگشت او به ونیز در سال ۸۷۸ هجری قمری خاتمه می‌یابد. نویسندگان سفرنامه‌های ونیزی در فاصله سال‌های حکومت اوزون حسن آق‌قویونلو (۸۵۶ تا ۸۸۲ هـ.ق) تا دوران سلطنت شاه طهماسب صفوی (۹۳۰ تا ۹۸۴ هـ.ق) به ایران آمده‌اند. انگیزه اصلی این سفرها، به جز مأموریت آجیولولو و برخی بازرگانان ونیزی، اهداف سیاسی بوده است؛ آنان می‌کوشیدند با ایجاد اتحاد با ایران، امپراتوری عثمانی را تحت فشار قرار دهند و از گسترش قدرت عثمانیان جلوگیری کنند. در آغاز کتاب، فهرستی از مطالب ارائه شده و پس از آن، یادداشتی از ناشر درباره کتاب و ترجمه حاضر آمده است. در ادامه، مقدمه مترجم بر چاپ دوم و دیباچه‌ای از وی بر کتاب قرار دارد. سپس متن اصلی سفرنامه‌ها به فارسی ترجمه شده و در پایان، «کتابنامه» و «فهرست راهنما» برای سهولت دسترسی به نام‌های ذکرشده در متن افزوده شده است.