کتاب ابرهای ندانستن اثر کارمن آسویدو بوچر، ترجمه صبا ثابتی، انتشارات ققنوس

کتاب «ابرهای ندانستن» همچون ابری باران‌زا است برای هر آن‌که جانش چون کویری تشنه در آرزوی سیرابی روحی است. نویسندۀ ناشناس آن، آموزگاری استثنایی و ژرف‌نگر است که با صبری مثال‌زدنی، صفحه‌به‌صفحه توضیح می‌دهد نیایش مراقبه‌گرانه چیست و چگونه می‌تواند عطش روح را فرو نشاند. او با ارائه تمرین‌های عملی روحانی ـ که آن‌ها را «ابر ندانستن» و «ابر فراموشی» می‌نامد ـ می‌آموزد که عبادت پیوسته و بی‌وقفه، کلید اتصال به آن وجود رازآمیز است؛ وجودی که گفت‌وگو با او نه‌تنها ممکن، بلکه به باور نویسنده «آن عمل روح است که بیش از هر عمل دیگری آفریننده را خشنود می‌سازد.» «ابرهای ندانستن» و «کتاب اندرز سربه‌مهر» در نیمۀ دوم قرن چهاردهم میلادی، هم‌زمان با روزگار سیاه طاعون در انگلستان نگاشته شدند. در آن دوران، میلیون‌ها نفر به بیماری مبتلا شدند و نزدیک به نیمی از مردم انگلستان جان باختند. طاعون اما تنها بلای آن قرن نبود؛ از دل این فاجعه، جنگ‌های خودخواهانه، بی‌نظمی اجتماعی، تبعیض، چندپارگی کلیسا و دگرگونی‌های فناورانه نیز پدید آمدند. در چنین فضای پرآشوبی، متون نیایشی تازه‌ای در انگلستان شکفتند؛ آثاری بی‌سابقه و تکرارنشدنی که زبان انگلیسی را، به جای لاتینِ رسمی و نامأنوس، به خدمت گرفتند تا دل‌های ناآرام را به سوی آرامشی دیرین راهنمایی کنند. پژوهشگران بسیار کوشیدند تا هویت واقعی نویسندۀ «ابرهای ندانستن» را بشناسند، اما همگی ناکام ماندند. با این‌حال، آثار او گواهی می‌دهد از معلمی دلسوز، صریح‌اللهجه، مصمم، خردمند و در عین حال دوست‌داشتنی سرچشمه گرفته است. نویسنده‌ای که هم واقع‌بین است و هم خوش‌بین، و مهم‌تر از همه، توصیف‌های دقیق و زنده‌اش از مراقبه نشان می‌دهد قلمش برخاسته از تجربه‌ای زیسته و عمیق است.