کتاب نشخوار رویاها اثر آریل دورفمن، ترجمه بیتا ابراهیمی، انتشارات برج

همدستی دین‌خویی و سرمایه‌داری بیش از هر جا در کودتای ۱۳۵۲ شیلی (۱۹۷۳ میلادی) نمایان می‌شود؛ زمانی که ارتش به رهبری آگوستو پینوشه علیه مردم و دولت قانونی این کشور دست به خشونتی سازمان‌یافته زد. پینوشه در دفاع از زندان‌ها، تبعیدها، شکنجه‌ها، آدم‌ربایی‌ها و کشتارهای گسترده می‌گفت: «هر چه کردم، تمام اعمالم و تمام مشکلاتی را که متحمل شدم، به خدا و به شیلی تقدیم کردم، زیرا من مانع کمونیست شدن کشورم شدم.» در همان زمان، فردریش فون هایک، نظریه‌پرداز و مبلغ پرشور نولیبرالیسم، در حمایت آشکار از این جنایت‌ها اظهار داشت: «یک دیکتاتوری لیبرال به‌مراتب بهتر از یک دموکراسی سوسیالیستی است.» اهمیت فاجعه شیلی تنها در کشتار هزاران انسان بی‌گناه نیست؛ بلکه به این دلیل است که چهره عریان و فاشیستی سرمایه‌داری جهانی را به نمایش گذاشت، سرمایه‌داری‌ای که با همکاری مستقیم ایالات متحده آمریکا – این سویه تهوع‌آور جهان – خون و ویرانی بر جای گذاشت. آنچه شیلی تجربه کرد، به ما می‌آموزد که فهم این منطق ویرانگر، برای شناخت دنیای معاصر و سازوکار سلطه سرمایه‌داری، ضرورتی حیاتی دارد. در چنین بستری، کتاب «زندگی بر بال‌های خیال» نوشته آریل دورفمان اهمیتی دوچندان پیدا می‌کند. دورفمان، همچون همه روشنفکران حقیقی و اصیل تاریخ، معنای ژرف چپ‌بودن را به‌عنوان شرطی برای انسان‌بودن درک کرده و زندگی‌اش را بر آن استوار ساخته است. او در این اثر، روایتی تکان‌دهنده و درخشان از تلاش خود و مردمش برای بقا در جهانی تحت سیطره پینوشه‌ها و هایک‌ها ارائه می‌دهد؛ جهانی که در آن امید و خیال آخرین سنگر مقاومت است. «زندگی بر بال‌های خیال» کتابی است برای زمانه ما؛ زمانی که رسانه‌های نولیبرالی با قدرتی سرکوبگر، جهل و بی‌خبری توسعه‌یافته را تولید و بازتولید می‌کنند؛ چنان‌که امروز حتی چهره‌های جنایتکاری چون پینوشه تطهیر می‌شوند و در مقام قدیس و ناجی به تصویر درمی‌آیند. این کتاب، یادآور ضرورت مقاومت فرهنگی و تاریخی در برابر چنین روایت‌های تحریف‌شده است.