کتاب بابای شکم بالشی اثر کلاس ورپلانکه، ترجمه محمدرضا فرزاد، انتشارات پرتقال

بابای من لپ‌هایی نرم و لطیف دارد. وقتی در حمام زیر آواز می‌خواند، صدایش آن‌قدر شبیه مادرم می‌شود که گاهی اشتباه می‌گیرم. بعضی وقت‌ها موهای بابا آن‌قدر بلند می‌شوند که شبیه یک بوته‌ی درهم به نظر می‌آیند. تازه، روی چانه‌اش هر چند وقت یک‌بار مثل کاکتوس، سبز و خاردار می‌شود و دهانش گاهی بویی شبیه بوی کلم می‌دهد. البته همیشه بابا باحال نیست؛ گاهی اخمو می‌شود و حوصله ندارد. اما وقت‌هایی هم هست که انگشت‌هایش بوی پوره‌ی سیب می‌دهند و آن‌قدر مهربان می‌شود که با خودم فکر می‌کنم کاش هزار تا دست داشت تا بتواند همه را نوازش کند.