کتاب آخر بازی اثر ساموئل بکت، ترجمه بهروز حاجی محمدی، انتشارات ققنوس

نمایشنامه «آخرِ بازی» با روایتی پس از وقوع فاجعه‌ای آخرالزمانی آغاز می‌شود؛ فاجعه‌ای که جزئیات و اطلاعات چندانی از آن در اختیار مخاطب قرار نمی‌گیرد. هَم در خانه‌اش به همراه خدمتکار خود، کلاو، پدرش نگ و مادرش نل، در وضعیتی بی‌پایان و تیره گرفتار شده است. ساموئل بکت، نویسنده‌ای که عشق فراوانی به شطرنج داشت، در این اثر، لحظات پایانی یک بازی شطرنج را به روزها و ساعت‌های واپسین زندگی انسان تشبیه می‌کند. بکت بر این باور است که مرگ، نتیجه نهایی و اجتناب‌ناپذیر زندگی است و صرف‌نظر از چگونگی بازی یا زیستن، عاقبت انسان مرگ خواهد بود. نمایشنامه «آخرِ بازی» یا «دستِ آخر»، ابتدا به زبان فرانسوی نوشته شد و سپس خود بکت آن را به انگلیسی ترجمه کرد. این اثر برجسته، که اوج سبک مینیمالیستی بکت به شمار می‌رود، چهره بی‌پیرایه و ذات برهنه انسان را در رویارویی با مرگی قریب‌الوقوع به زیباترین و تأثیرگذارترین شکل به تصویر می‌کشد.