کتاب زایشمرگ‌های متن اثر حمیدرضا شکارسری، انتشارات فصل پنجم

شعر، اگرچه هنری زبانی و کلامی است، اما در اصل سکوتی پنهان در دل خود دارد؛ زیرا معنای واقعی را پشت لایه‌ای از شگردها و تکنیک‌های زبانی مخفی کرده است. نقد، این سکوت را می‌شکند و شعر را به سخن وامی‌دارد؛ در حقیقت نقد همان نیرویی است که شعر را به جهان می‌آورد و آن را زنده می‌کند. نکته اساسی این است که هر بار که شعری خوانده می‌شود و به دنبال آن مورد نقد و تفسیر قرار می‌گیرد، معنایی تازه یا حتی معانی متکثر از دل آن بیرون می‌آید؛ گویی شعر در هر خوانش دوباره متولد می‌شود. از این رو، هر معنای جدید در عین حال هم زایش متن است و هم مرگ شکل قبلی آن. این چرخه زایش و مرگ، پایانی ندارد و تا همیشه ادامه می‌یابد؛ همان‌گونه که شعر هرگز در یک تفسیر یا یک معنا خلاصه نمی‌شود، بلکه در بی‌پایانی تفسیرها و نقدها حیات دوباره می‌یابد.