کتاب روانشناسی حماقت اثر ژان فرانسوا مارمیون، ترجمه بهنوش صابری نژاد همدانی، انتشارات خوب

حماقت همه‌جا حضور دارد؛ بی‌مرز و بی‌محدودیت. گاه می‌چکد یا می‌تراود، گاه جاری می‌شود یا می‌جوشد. گاهی همچون گودالی از آب آرام و تقریباً قابل‌تحمل است و گاه به شکل باتلاقی تهوع‌آور، یا حتی به‌سان زلزله، طوفان و جزر و مدی که هرچه را در مسیر خود بیابد، غرق، ویران، لگدمال و آلوده می‌کند. مهم نیست چه شکلی به خود بگیرد، در هر صورت حماقت به همۀ ما سرایت می‌کند. بسیاری بر این باورند که خودِ ما سرچشمۀ حماقتیم؛ و من نیز از این قاعده مستثنا نیستم. هر روز با انبوهی از چرندیات روبه‌رو می‌شویم؛ می‌بینیم، می‌شنویم و می‌خوانیم. در کنار آن، هرکدام از ما نیز در بازتولید همین چرندیات، با فکر کردن، حلاجی کردن و سخن گفتن درباره‌شان، مقصریم. بارها پیش می‌آید که کودن می‌شویم و بی‌هیچ تأملی درباره زندگی خود، مهملاتی بر زبان می‌آوریم؛ بی‌آنکه به عواقب آن بیندیشیم. اما آنچه اهمیت دارد، آگاهی و درک این خطاست؛ چراکه انسان جایزالخطاست. تا زمانی که نپذیریم اشتباه کرده‌ایم، بخشوده نخواهیم شد. همیشه کسانی هستند که ما را ابله فرض کنند، اما حقیقت این است که ما کمتر به بلاهت خود آگاه می‌شویم.