کتاب بازگشت به کافه‌ی چرا؟ اثر جان استرلکی، ترجمه امیرحسن مکی، انتشارات لیوسا

کتاب «بازگشت به کافه چرا» نوشته جان استرلکی، دنباله‌ای خواندنی بر اثر محبوب و پرمخاطب «کافه چرا» است. این رمان نه‌تنها روایتی شخصی از جست‌وجوی درونی یک انسان است، بلکه سفری فلسفی در دل مفهوم «زندگی معنادار» به شمار می‌آید. استرلکی در این اثر، بار دیگر خواننده را به همان کافه مرموز و خیال‌انگیز می‌برد؛ مکانی در میانه هیچ‌کجا، جایی که پرسش‌های بنیادین درباره بودن، زیستن و مقصد نهایی انسان مطرح می‌شود. راوی داستان، جان، پس از سال‌ها دوباره به کافه بازمی‌گردد؛ بازگشتی که این بار نه به‌واسطه اتفاق یا کنجکاوی، بلکه در پی بحرانی درونی و تلاشی برای بازاندیشی مسیر زندگی‌اش رخ می‌دهد. فضای کافه همان حس آشنای پیشین را دارد، اما این بار پرسش‌هایی که بر منوی آن نقش بسته‌اند، عمیق‌تر، چالش‌برانگیزتر و به‌اندازه‌ای تکان‌دهنده‌اند که مخاطب را به اندیشیدن دوباره وادارند. در این مسیر، جان با شخصیت‌هایی آشنا روبه‌رو می‌شود که هر یک نمادی از جنبه‌ای از سفر ذهنی و معنوی انسان هستند. چهره‌هایی چون مایک و کیسی، در حکم آینه‌هایی‌اند که درون جان و به‌تبع آن، ذهن خواننده را بازتاب می‌دهند. گفت‌وگوهای میان آنان، بیش از هر چیز تمرینی برای اندیشیدن دوباره و نگاهی بازتر به مفهوم زندگی است. یکی از مفاهیم کلیدی در «بازگشت به کافه چرا»، شیوه مواجهه با هدف زندگی است. نویسنده با طرح پرسش‌هایی چون «چرا اینجا هستم؟»، «آیا در مسیر درست قدم برمی‌دارم؟» و «چه باید رها کنم تا رشد کنم؟» مخاطب را از حالت انفعال بیرون کشیده و او را به تامل درباره وضعیت فعلی و جهت حرکتش در زندگی دعوت می‌کند. این پرسش‌ها در ظاهر ساده‌اند، اما در باطن، بنیاد تصمیم‌ها و باورهای فرد را به چالش می‌کشند. استرلکی در روایت خود از استعاره‌ها بهره می‌گیرد، نه برای ابهام‌آفرینی، بلکه برای برجسته ساختن تجربه‌هایی که بسیاری از ما در سکوت، بی‌آن‌که بتوانیم بیان‌شان کنیم، در درون خود احساس کرده‌ایم. او با زبانی ساده، اما عمیق، مفاهیم فلسفی را به قالبی انسانی و ملموس درمی‌آورد. در بخشی از کتاب، جان درمی‌یابد که مشکل او نداشتن هدف نیست، بلکه فراموشی آن است. در این نقطه، رمان به تأملی درباره مفهوم فراموشی و یادآوری تبدیل می‌شود؛ اینکه چگونه در میانه روزمرگی‌ها و فشارهای اجتماعی، اهدافی که زمانی روشن و حیاتی به نظر می‌رسیدند، به‌تدریج رنگ می‌بازند و به حاشیه رانده می‌شوند. «بازگشت به کافه چرا» اثری است برای پرسیدن، نه پاسخ دادن. این کتاب مناسب کسانی است که در نقطه‌ای از زندگی ایستاده‌اند و احساس می‌کنند چیزی را گم کرده‌اند؛ چیزی که نامش را نمی‌دانند، اما فقدانش را حس می‌کنند. ارزش واقعی این داستان، در نتیجه‌گیری نهایی آن نیست، بلکه در فرآیندی نهفته است که خواننده را به درون خود می‌کشاند؛ فرآیندی که گاه آرام و دل‌نشین، و گاه تلنگرزننده و بیدارکننده است. در نهایت، این کتاب فرصتی است برای مکث و گوش سپردن به صدایی که شاید در هیاهوی زندگی مدرن خاموش شده باشد. استرلکی، با بیانی صمیمی و روایتی ساده، مخاطب را به جست‌وجوی دوباره معنای اصیل زندگی دعوت می‌کند؛ جست‌وجویی بی‌ادعا، اما صادقانه و الهام‌بخش.