کتاب پایان ناخرسندی؟ اثر تاد مک گوان، ترجمه امیرعلی علی محمدی‮، انتشارات ققنوس

هرچند مارکسیسم بیشترین سهم را در روشنگری دربارهٔ گذار از جامعهٔ سنتی به مدرنیته داشته است، اما فهم دقیق ماهیت این دگرگونی از جامعهٔ بازداری به جامعهٔ لذت بدون بینش روان‌کاوانه ممکن نیست. نکتهٔ اساسی دربارهٔ جامعهٔ لذت آن است که جست‌وجوی لذت در آن همواره به ناکامی می‌انجامد. جامعه نه‌تنها لذتی را که وعده داده فراهم نمی‌کند، بلکه دسترسی به آن را دشوارتر از پیش می‌سازد. جامعهٔ لذت در واقع بر ناتوانی تجربهٔ مستقیم لذت دلالت دارد؛ به این معنا که هرگاه بخواهیم لذت را بی‌واسطه تجربه کنیم، ناگزیر آن را از دست می‌دهیم. تاد مک‌گوان در فصل نخست کتاب خود میان جامعهٔ بازداری و جامعهٔ لذت تمایز می‌نهد و سپس ویژگی‌های اساسی جامعهٔ لذت و پیامدهای روی‌گردانی از جامعهٔ بازداری و گرایش به جامعهٔ لذت فرمایشی را بررسی می‌کند. او با تکیه بر نظریات لکان و ژیژک در زمینهٔ آثار ادبی و سینمایی، به تحلیل شاخصه‌هایی می‌پردازد که در دگرگونی نظم اجتماعی نقش تعیین‌کننده دارند. تاد مک‌گوان، استاد دانشگاه ورمونت، پژوهشگر برجستهٔ فلسفهٔ هگل، روان‌کاوی و اگزیستانسیالیسم است. او در مطالعات خود بر پیوندهای میان این حوزه‌های فکری با هنر و به‌ویژه سینما تأمل کرده و کوشیده است فصل‌های مشترک میان فلسفه، ناخودآگاه و تصویر را آشکار سازد.