کتاب زنده‌به‌گور اثر صادق هدایت، انتشارات بدرقه جاویدان

«زنده‌به‌گور» مجموعه‌داستانی از صادق هدایت است که در سال ۱۳۱۲ منتشر شد. این کتاب شامل ۹ داستان کوتاه است که به‌ترتیب عبارت‌اند از: «زنده‌به‌گور»، «حاجی مراد»، «اسیر فرانسوی»، «داوود گوژپشت»، «مادلن»، «آتش‌پرست»، «آبجی خانم»، «مرده‌خورها» و «آبِ زندگی». مهم‌ترین داستان این مجموعه، «زنده‌به‌گور» است؛ نام کتاب نیز از همین داستان گرفته شده است. بسیاری از پژوهشگران و منتقدان بر این باورند که داستان «زنده‌به‌گور» بازتابی از زندگی شخصی و اندیشه‌های صادق هدایت است، به‌گونه‌ای که می‌توان آن را آینه‌ای از تجربه‌ها و ویژگی‌های روحی او دانست. روایت، درباره‌ی مردی است که دوران جوانی‌اش را در ایران سپری کرده و سپس به خارج از کشور مهاجرت می‌کند. او از همه‌چیز و همه‌کس، حتی از خود، بیزار است و به‌شدت میل به نابودی دارد. مرد در تلاش برای خودکشی بارها دست به اقدام‌های گوناگون می‌زند؛ خود را جلوی ماشین می‌اندازد، می‌کوشد با مبتلا شدن به بیماری به زندگی‌اش پایان دهد، سم می‌خورد و در آخر نیز با خوردن تریاک قصد مرگ دارد. بااین‌حال هیچ‌یک از این تلاش‌ها نتیجه نمی‌دهد و او حتی در خودکشی نیز ناکام می‌ماند. در پایان داستان روشن می‌شود که راوی در واقع دیوانه بوده و نوشته‌های موجود، یادداشت‌های به‌جامانده از او پس از مرگش است. در مجموع، فضای داستان آمیزه‌ای از افسردگی، تنهایی و اختلال شخصیت دارد؛ ویژگی‌هایی که در بخش عمده‌ای از آثار صادق هدایت دیده می‌شود. شخصیت‌های این‌چنین در زندگی واقعی نیز حضور دارند؛ انسان‌هایی رنج‌کشیده و گرفتار افکاری دردآور که با وجود آگاهی از وضعیت خود، توان رهایی از آن را ندارند. در واقع آگاهی از رنج، به معنای تسلط بر خود نیست و در ذهن‌های وسواسی، این چرخه‌ی درد به‌صورت دائمی تکرار می‌شود.