کتاب همه ما شبی در تخت‌هایمان خواهیم سوخت اثر جوئل توماس هاینز، ترجمه محمد جوادی (1359)، انتشارات خوب

ناتوانی در تغییر مسیر زندگی، حتی با وجود آگاهی از اشتباه بودن گذشته و تداوم آن در امروز، مسئله‌ای است که انسان گرفتار در پیچ‌وتاب زندگی مدرن بیش از هر زمان دیگری با آن دست‌وپنجه نرم می‌کند. در کلان‌شهرهای امروز، حس جاماندن از فرصت‌ها، سرعت سرسام‌آور تغییرات اجتماعی و دگرگونی شیوه‌های زیست، شهروند معاصر را به وضعیتی می‌کشاند که گویی در استیصالی بی‌پایان گرفتار شده و تغییر برایش امری ناممکن جلوه می‌کند؛ انگار سرنوشتی محتوم در انتظار اوست تا شبی در تختخوابش بسوزد. تمامی ما شهروندان جهان امروز، آسایش را به گونه‌ای از کف داده‌ایم که حتی یک شب نیز نمی‌توانیم آرام در بستر خود بیاساییم. زیستنِ اجباری با شیوه‌ای که ناصواب به نظر می‌رسد و احساس غالبِ نادرستی زندگی، فرصتی برای درک لحظه‌ای آرامش و سعادت باقی نمی‌گذارد. اگر همچون راوی رمان «همه‌ی ما شبی در تخت‌هایمان خواهیم سوخت»، با گذشته‌ای ویران و سرشار از خطاهای جبران‌ناپذیر زیسته باشیم، چه‌بسا ناگزیر از خداحافظی همیشگی با آرامش و سعادت شویم. مونولوگ طولانی و پیوسته‌ی پر از گسست، همراه با روایت‌های درهم‌تنیده و داستان در داستان جانی بیچاره‌ی جوئل توماس هاینز، رمانی را شکل داده که همچون نجواهایی شبانه، تصویری معنادار از زیستنی ناتمام و مبهم پیش چشم می‌گذارد؛ زیستنی که هم‌زمان سوختن در آتش و غوطه‌ورشدن در آب می‌نماید. «همه‌ی ما شبی در تخت‌هایمان خواهیم سوخت» تنها روایت زندگی یک راوی نیست، بلکه بازتابی است از تکه‌هایی از حیات همه‌ی ما؛ با آنچه از دست داده‌ایم، آنچه به دست آورده‌ایم و تناسب ازدست‌رفته‌ای که میان بود و نبودمان گم شده است.