کتاب رها و ناهشیار می‌نویسم اثر ادر لارا، ترجمه الهام شوشتری زاده، انتشارات اطراف

جستارنویسی از کهن‌ترین و ریشه‌دارترین گونه‌های نوشتن به شمار می‌آید؛ گونه‌ای که به سبب آزادی و سیالیّت ذاتی‌اش، همواره حال‌وهوای پیچیده و paradox‌گونه‌ی «سهل‌وممتنع بودن» را در خود حفظ کرده است. نویسنده معمولاً از دل تجربه‌های زیسته‌ی خویش به ایده‌ای تازه دست می‌یابد؛ رویدادی واقعی یا اندیشه‌ای غیرداستانی نقطه‌ی آغاز می‌شود و در ظاهر، بی‌نیاز از خیال‌پردازی و آرایه‌های ادبی به نظر می‌رسد. اما درست در همین‌جا دشواری آشکار می‌شود: نوشتن، در حالی که ساده‌ترین کار می‌نماید، ناگهان به دشوارترین فرآیند بدل می‌گردد. بازگویی صرف یک تجربه‌ی شخصی یا طرح یک ایده‌ی غیرداستانی، هرگز به خودی خود «ادبیات» نخواهد بود؛ زیرا ادبیات نیازمند فرورفتن در لایه‌های پنهان معنا و گذر از مسیرهای پرپیچ‌وخم اندیشه است. بدون اتکا به نثر سنجیده، آرایه‌های ادبی، تصویرسازی، رویاپردازی و پرواز ذهن میان لایه‌های گوناگون هستی، هیچ متنی به مرتبه‌ی ادبیات نمی‌رسد. از همین رو، نگارش یک جستار ناب و ماندگار به‌مراتب دشوارتر از نوشتن یک رمان بلند می‌تواند باشد. در همین زمینه، ادر لارا در کتاب ارزشمند خود با عنوان «رها و ناهشیار می‌نویسم»، آموزه‌های بنیادین نویسندگی را ارائه کرده است. او با تمرکز بر جزئیات و ریزه‌کاری‌هایی که تمام ابعاد جستارنویسی را در بر می‌گیرند، راهنمایی جامع و عملی برای علاقه‌مندان به این حوزه فراهم ساخته است. کتاب «رها و ناهشیار می‌نویسم» در چهار بخش و چندین فصل تنظیم شده و همانند یک جستار خوب، هم دقیق است و هم موجز. نویسنده در این ساختار مرحله‌به‌مرحله، راهکارهای کارآمد برای جستارنویسی را شرح می‌دهد: از آماده‌سازی ذهنی و فرآیندهای عملی نویسنده گرفته تا شیوه‌های پژوهش، تحقیق، طراحی و برنامه‌ریزی متن. در پایان نیز، بر اهمیت «خودنوشتن» و زندگی‌نگاری تأکید می‌شود؛ یادآوری‌ای مهم برای آنکه جستارنویسی همواره با شخصی‌نگاری و پیوند با تجربه‌ی فردی معنا می‌یابد. به این ترتیب، کتاب لارا نه‌تنها راهنمایی برای فراگیری فنون جستارنویسی است، بلکه نقشه‌ی راهی برای درک جایگاه اصیل تجربه‌ی شخصی و تبدیل آن به ادبیات نیز محسوب می‌شود.