کتاب روح‌های بیمار، ذهن‌های سالم اثر جان کاگ، ترجمه ملیکا خوش نژاد، انتشارات نیماژ

شاید بتوان گفت آنچه امروز با عناوینی چون پراگماتیسم، روان‌شناسی تجربی و فلسفه‌ی آمریکایی می‌شناسیم، از همان پرسش بنیادین «ویلیام جیمز» آغاز شد: «آیا زندگی ارزش زیستن دارد؟» این پرسش بزرگ، که سرشار از تردید و دودلی است، ممکن است هر انسانی را به ورطه‌ی انفعال و ناامیدی بکشاند. اینکه انسان در برابر این اندیشه قرار گیرد که آیا آزادی عمل بدون توجه به تقدیر امکان‌پذیر است یا نه، خود به‌تنهایی چالشی سهمگین است. چگونه می‌توان در برابر قدرت ویرانگر نیروهای بیرونی، که خارج از کنترل ما هستند، ایستاد و در دل چنین وضعیتی، معنایی برای زندگی یافت و ارزش زیستن را درک کرد؟ «ویلیام جیمز» در جوانی به یقین رسیده بود که زندگی ارزشی برای زیستن ندارد؛ اما همین اندیشه‌ی تلخ او را به فلسفه کشاند. او از دل تجربه‌ی غوطه‌ور شدن در اندیشه‌ی بی‌سرانجامی، به تأملی تازه درباره‌ی اهمیت زندگی رسید و تمام فلسفه‌اش را بر یک اصل بنیادین بنا نهاد: تلاش برای نجات زندگی، پیش از هر چیز نجات خویشتن. در این مسیر، «جان کاگ» در کتاب خود با عنوان «جان‌های بیمار، ذهن‌های سرحال؛ چگونه ویلیام جیمز می‌تواند زندگی شما را نجات دهد؟» به بررسی زندگی و فلسفه‌ی جیمز پرداخته است. او با دقت و نکته‌سنجی، کوشیده است به گوهر اندیشه‌ی این فیلسوف دست یابد و نشان دهد که فلسفه‌ی جیمز پاسخی است به جان‌های خسته و بیمار. همان انسان‌هایی که در هزاره‌ی سوم، در عصر بحران معنا و فرسایش اندیشه، توان ادامه‌ی زیستن را از دست داده‌اند. کاگ با نگاهی عمیق و روایتی موجز، رسالت فلسفه‌ی جیمز را بازسازی امید می‌داند. او خطاب به جان‌های درمانده، با لحنی نزدیک به حکمت ارسطویی به یاد می‌آورد: زندگی، با همه‌ی سختی‌ها و گسست‌هایش، همچنان ارزش زیستن دارد.